30 Οκτωβρίου 2018

Ο μυστικός κόσμος της καρδιάς






Η καρδιά σου σε βγάζει μέσα από όλα τα πράγματα και σε βάζει μέσα σε όλα τα δικά σου πράγματα από την πίσω πόρτα. Ακούγοντας την καρδιά σου αρχίζεις να πιάνεις αντιλήψεις ξένων υποθέσεων, πού την έριξες, με τί προσπάθησες να τη ζυμώσεις και έμειναν σε απόσταση αφίλιωτα τα νερά. Η καρδιά θέλει πίσω τα δικά της, ένα ανεπαίσθητο σήμα χαράς φανερώνει όσα την αφορούν. Είναι απλή η ζωή και εύκολη, οι υποθέσεις της διεκπεραιώνονται με χαμόγελο, της καρδιάς ο χτύπος καθαρά ακούγεται στο μηδέν.
Όσα αφορούν την καρδιά ένα ευχάριστο μηδέν. Εκεί πίσω είσαι πλάσμα, μια οντότητα αυτοκυβερνούμενη.

Η καρδιά αναγνωρίζει αισθαντικά τα δικά της πράγματα, αν την ακούς συχνά θα σε διαψεύδει, η καρδιά σου μπορεί να διαψεύσει ολάκερη τη σκέψη σου, που δεν είναι τίποτα άλλο από νόμιζα, θεωρούσα, υπέθετα, γιατί μόνο η καρδιά ζει και γνωρίζει την πραγματικότητα. Η σκέψη ζει πάντα στην θεωρία και βασανίζει και τυραννάει την καρδιά, που μέσω μιας ατυχούς σύνδεσης με τη σκέψη την ακολουθεί στα σκοτεινά μονοπάτια της.
Όμως για την καρδιά είναι άγνωστος ο κόσμος, τής είσαι άγνωστος και εσύ, δεν σε καταλαβαίνει πάντα, εκεί που τη ρίχνεις προς συμφέρον της σκέψης σου να εκπληρώσεις τα νομίζω σου, που νομοτελειακά μένουν πάντα ανεκπλήρωτα και την καρδιά ποτέ δεν ικανοποιούν.

Γιατί αν σκέφτεσαι για όσα αφορούν την καρδιά σου σκέφτεσαι ανάποδα, ενώ η καρδιά σκέφτεται για τα δικά της, τη μέλει πάντα η πληρότητά της και η ευτυχία της, δεν κάνει λάθος επειδή ολόκληρη φέρεται,  έχει δικιά της ζωή και είναι σε αυτήν αυτόνομη, ενώ έχει μαζί της την ελπίδα, την αισιοδοξία, την πίστη, την τύχη και σύμμαχό της τον Θεό.

Η καρδιά χρειάζεται τη σιωπή για την διάκριση, να μπορέσει να διακρίνει τί απ’ όλα όσα την ενέπλεξες την αφορά και τί της είναι ξένο, γιατί σε ό,τι της είναι ξένο η καρδιά δεν συμμετέχει, μένει πίσω και γίνεσαι γι’ αυτήν ο δυνάστης της· σε μισεί για αυτό και σου κακιώνει και σου χαλάει τη νύχτα. Νόμισες, υπέθεσες, την έριξες στην πλάνη, την μαύρισες εντέλει την ολόχρυση καρδιά, νύχτες και νύχτες θα συγχωρέσεις τον άδικο χρόνο σου, για να συναντηθείς μαζί της σε μια εμπιστοσύνη δίχως αυταπάτη. Σε μια σχέση μαζί της χωρίς εσένα ενδιάμεσο, δίχως την χτισμένη από εσένα μεσοτοιχία. Επειδή εσύ χτίζεις την μεσοτοιχία εσύ και την γκρεμίζεις.  

Έχει η καρδιά να σου δώσει δώρα που τα κράτησε ο βυθός, τις επιθυμίες σου όλες μπορεί να εκπληρώσει με μια σου προσταγή, μα να είναι δικές της επιθυμίες, γιατί τα δικά της πράγματα η καρδιά σου τα φέρνει από έξω άκοπα και τραγουδιστά, όμως όσα δεν την αφορούν, ακόμα κι αν στα χέρια σου τα κρατήσεις, ποτέ κοντά στην καρδιά σου δεν φτάνουν. Γιατί αν θελήσεις να ξεγελάσεις την καρδιά σου…τη ζωή σου ως κάτω τη ρήμαξες.

Μάθε να την ακούς, μείνε πιστός στις θλίψεις της, τις αγωνίες της, τον πόνο της.  Τον φόβο της μη φοβηθείς και η καρδιά σου - συν το χρόνο - θα σε φτάσει και θα σου μιλήσει καθαρά ξανά αν την κερδίσεις, θα πάρει τα μάτια σου και τα όνειρά σου θα φέρει στα πόδια σου, γιατί παντοδύναμη είναι η καρδιά, όμως τη δύναμη εσύ θα τη βρεις, καθώς θα την αντέξεις ως το νοητό τέλος της, ως τον άχρονό της τόπο.

Μείνε πιστός στην καρδιά σου, το ίδιο είναι σαν πιστός να είσαι στον Θεό. Στην υπομονή της δείξε υπομονή, στην αντοχή της δείξε δύναμη, στον πόνο της βγάλε δάκρυ, στην χαρά της επέτρεψε να σε φτάσει παιδί, το φως της αγάπησε και όλα τα δικά της, όλο το περιεχόμενο της, φέρ,το και ρίξ,το μέσα στο πηγάδι της αγάπης να λυτρωθείς. Και δίχως καμία πίκρα, καμία κακία κι ούτε αμφιβολία... θα δεις με τα μάτια σου το λουλούδι της να ανθίζει και να παίρνει τα μάτια σου. Γιατί όλη η δύναμή της, στο τέλος θα γίνει έναν ανθός καλής προαίρεσης, και δεν θα έχεις δύο στοιχεία μες την ψυχή σου να παλεύουν, που το ένα θα ορμάει στο άλλο, αλλά θα έχεις στην ψυχή σου στοιχείο ένα και αιώνιο.

Φέρε το σκοτάδι και το φως της καρδιάς σου κοντά. Φέρε το καλό και το κακό της καρδιά σου κοντά. Φέρε το άσχημο και το όμορφο στοιχείο της καρδιάς σου κοντά. Φέρε το θηλυκό και το αρσενικό σου στοιχείο της καρδιάς σου κοντά, μέχρι αυτά να διαλυθούν το ένα μέσα στο άλλο, να συγχωνευτούν και να αφομοιωθούν από εσένα. Τότε θα περάσεις πίσω από τα δύο στοιχεία, τότε θα ανοίξει για σένα η καρδιά σου τους μυστικούς κόσμους του σύμπαντος και τους αγγέλους ορατούς θα δεις. Τότε, θα έχεις ξεκλειδώσει της καρδιάς σου το μυστικό των ουρανών βασίλειο.


29 Οκτωβρίου 2018

Η Ηλιαχτίδα













Σκάλισες τα νερά - τώρα παρασύρουν κάθε εμπόδιο
άνοιξες νέες κοίτες - τώρα κυλάς στις γραμμές που χάραξες
η λίμνη έσπασε σαν ένας καθρέφτης
το ομορφότερο πρόσωπό σου σε παραμονεύει·
Χάλασες τη διάθεση καθώς την έσπρωξες στ' άκρα των γκρεμνών - τώρα περιστέρια τη σηκώνουν
ενδύθηκες ένα καινούργιο δέρμα
τα βόλια αποκρούεις με τα χέρια
η ψυχή σου τραγουδά στους αιθέρες
διάθλαση πάνω στους πάγους έχεις για βλέμμα
και σου έγιναν οι νύχτες μεταξωτές·
Τα χρυσαφένια σου σιωπηλά μάτια
φτερά που πετούν μ' ένα σύνθημά σου πάνω από τον Άδη
όποιον φιλάς τον χαράζεις ως κάτω με αθωότητα
βλέπεις κι ανοίγουν δρόμοι όπου υπήρχαν αμπάρες
έγινες φλέβα ανοιχτή - έτσι όπως η σιωπή σου όρθια στέκει
και καιροφυλαχτείς ν' αρπάξεις την ευτυχία
με χέρια που τέμνουν στην άβυσσο χωρίς σκαλιά·
Σε είδα ολόκληρη σ' ένα χάδι
να δίνεις γυρεύοντας τον παράδεισο
ανάμεσα σε ξόρκια αντίθετα
όμως λευκή ως το αίμα
ελαφρύτερη από μια οπτασία
άδικη εσύ στο σκοτάδι
κατέστρεψες όλους τους γύψους
βγάζοντας φως από τους γρίφους
η καρδιά σου μιλούσε γι' άλλους κόσμους
μέσα σε μια λάμψη σε είδα να λούζεσαι
αργά να προφέρεις τ' όνομά μου είναι ηλιαχτίδα
και από τον κόσμο να ξεμακραίνεις
με μόνο αντάλλαγμα καρδιές παιδιών
και πανηγυρική αθωότητα στερημένη από πόνο·
Πυθία σε είδα να βουλιάζεις μέσα στην έκστασή σου
αγαπημένη εσύ των θεών
στα χέρια σου με κρατούσες
σ’ ένα όνειρο που το βάδιζα με ένα νησί στην πλάτη·
Ύστερα άνοιξες και με πήρες μέσα σου
έτσι όπως κάλπαζα πάνω σε έναν λυγμό
εκεί που τελειώνει ο κόσμος
μόνος εγώ χωρίς γέφυρα
και μόνη εσύ χωρίς εμένα
με μόνη την αγάπη ύλη
να έρχεσαι προς το μέρος μου
να έρχομαι προς το μέρος σου
με μόνη συνάντηση μια σπίθα
στον τόπο εκείνον τον ηλεκτρισμένο που γεννιούνται οι αστραπές
βαθιά κάτω από τ’ όνειρο
αναζήτησες την δίχως σώμα αλήθεια·
έτσι σε είδα: με μόνη σου ύλη ένα δάκρυ
κι αυτό σπινθηροβόλο
να βγαίνεις μέσα από ένα λουλούδι
ολόκληρη ξεγνοιασιά
πετούσες πιστεύοντας·
Τελικά περπάτησες στα νερά
το βάρος του κόσμου όλο με μια ανάσα το σήκωσες·
γυμνή απέμεινες
με μόνο κίνδυνο την ομορφιά σου.

Ποια είσαι; Από που έρχεσαι; Τι γυρεύεις;
Δεν θυμάμαι, τ' όνομά μου είναι Ηλιαχτίδα, να λες.

 

28 Οκτωβρίου 2018

Πόλεμος & Ειρήνη





Καθώς περπατούσα πέρασαν πάνω από το κεφάλι μου τρία βομβαρδιστικά αεροπλάνα με έναν ισχυρό διάπλατο βόμβο, άλλα τρία ακολούθησαν κι άλλα τρία σε σχηματισμό. Τα χάρηκα σαν μικρό παιδί, "ψάχνεις την αλήθεια; νά η αλήθεια!" σκέφτηκα. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα παλληκάρια μέσα σε αυτές τις τεράστιες ιπτάμενες πολεμικές μηχανές... κανείς εδώ κάτω δεν θα έχαιρε ζωής και ειρήνης. Θα μας ορμούσαν οι γείτονες σαν τα σκυλιά.
Εν έτη 2018 με 2 χιλιετηρίδες και πλέον χριστιανισμό, χρειαζόμαστε ακόμα αυτά τα παλληκάρια στους αιθέρες, και όχι μόνο, αλλά και πολιτικές, και συμφωνίες, και συμμαχίες κ.ο.κ.
- Γιατί έτσι; Τι είναι ο πόλεμος τελικά;
- Ο πόλεμος είναι το ανθρώπινο έτσι θέλω, εκεί που σταματά η λογική αρχίζει ο πόλεμος. "Γιατί με σκοτώνεις;" ρωτάει ο ένας, "επειδή έτσι θέλω", απαντάει ο άλλος. "Επειδή αν δεν σε σκοτώσω θα με σκοτώσεις. Επειδή αν δεν σε νικήσω θα με νικήσεις. Επειδή, αν ανέβεις εσύ ψηλά θα κατέβω εγώ χαμηλά".
- Μα καλά, οι άνθρωποι δεν είμαστε ίσιοι;
- Είμαστε ίσιοι, ναι, ίδιοι μόνο δεν είμαστε. Αλλά είμαστε ίσιοι στα μάτια του θεού.
- Τι είμαστε τελικά; Τι είδους ζώα είμαστε;
- Ίσως τα μόνα ζώα στο ζωικό βασίλειο, που συστηματικά και οργανωμένα σκοτώνουμε το είδος μας. Ο Χριστός είπε: "Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άλλοι άνθρωποι έτσι να τους συμπεριφέρεστε εσείς".
- Γιατί δεν έχει ειρήνη η ανθρωπότητα;
- Επειδή δεν έχει ειρήνη ο άνθρωπος ως μονάδα. Ελάχιστοι άνθρωποι βιώνουν εσωτερική ειρήνη, μόνο ένας φωτισμένος άνθρωπος βιώνει εσωτερική ειρήνη.
- Εννοείς αυτός που αν τον χαστουκίσουν γυρίζει και το άλλο μάγουλο;
- Αυτόν, ναι.
- Υπάρχει λογική να γυρίζεις και το άλλο μάγουλο;
- Βαθύτατη λογική και θεϊκή.
- Τι θέλει να πει το ποιητή;
- Όταν γυρίζεις και το άλλο μάγουλο προχωράς προς τον εχθρό σου, γίνεσαι ένα μαζί του, χάνεται η μεταξύ σας απόσταση, τον αφομοιώνεις, τον χωνεύεις.
- Του παραχωρείς απλά την θέλησή σου και γίνεσαι υποχείριό του.
- Είναι ένα άλλο είδος αντίστασης και νίκης. Στόχος αυτής της συμπεριφοράς, είναι η ολοσχερή εξαφάνιση κάθε εγώ, μόνο ένας θεός μπορεί να γυρίσει και το άλλο μάγουλο. Κι είναι σαν να καταδικάζεις τον εχθρό σου σε αιώνια ντροπή.
Αν σου πάρουν το παλτό δώσε και τη μπλούζα, δώσε και το πουκάμισο, δώσε και το φανελάκι.
- Θα μείνω γυμνός.
- Αυτός είναι ο στόχος της διδασκαλίας, η γύμνια, το ξεγύμνωμα κάθε φλούδας και πέπλου εγώ, η κατάρριψη κάθε αντίστασης και θέλησης, μόνο έτσι μπορεί να περάσει ο θεός μέσα σου και να ζήσει μέσα από εσένα.
Αν σε αγγαρεύσουν για ένα μίλι πήγαινε μαζί τους δύο.
- Μα καλά, τι θέλει να πει ο Χριστός με αυτά;
- Χάνε χάνε χάνε, αυτό θέλει να πει.
- Μα ο Χριστός είναι ο Μεγάλος Νικητής, ο Βασιλέας.
- Όλα στην ύπαρξη, όλα στον καθρέφτη είναι αντίστροφα. Ο πυρήνας της χριστιανικής διδασκαλίας έχει στόχο την εξαφάνιση του εγώ.
- Κι όμως, μετά είκοσι και πλέων αιώνες δεν θα έχουμε ποτέ χριστιανική κοινωνία, επί της ουσίας εννοώ. Γιατί έτσι;
- Μα γιατί δε συμφωνήσαμε ποτέ με τη χριστιανική διδασκαλία.
Την έχουμε μόνο ως κάτι ιδεατό ή ιδεώδες. Στην πράξη όμως, και ιδιαίτερα ως έθνη, είμαστε στην πολιτική εξουσία και στο στρατό. Αν ένα έθνος, ως έθνος, τολμήσει να ζήσει χριστιανικά... τα άλλα θα το κατασπαράξουν. Η βασιλεία των ουρανών μόνο πέρασε από τη γη, δεν σταμάτησε και ουδέποτε εγκαθιδρύθηκε. Την έχουμε ψηλά έτσι.
- Τι σημαίνει έτσι;
- Ό,τι σημαίνει για τον καθένα έτσι.
- Θέλεις να πεις ως σύνολο, δεν θα βρούμε ποτέ την αρμονία να ζήσουμε συλλογικά με ειρήνη;
- Τρομαχτικά δύσκολο αυτό. Ένα άτομο, μερικά άτομα, ένας εδώ ένας εκεί, μπορούν να βρουν την ειρήνη. Όμως οι λαοί, το πλήθος, δεν ξέρει τί είναι η ειρήνη, την ξέρει μόνο έξω από τον ίδιο. Ο άνθρωπος είναι γεμάτος συγκρούσεις και αντιθέσεις, ο εξωτερικός πόλεμος είναι μόνο ένα αποτέλεσμα του εσωτερικού συλλογικού πολέμου. Τη μέσα σύγκρουση τη βλέπεις έξω.
- Τι μας περιμένει ακόμα θεέ μου! (ως ανθρωπότητα εννοώ).
- Έχουμε κάνει βήματα ως ανθρωπότητα, μη νομίζεις.
- Νομίζω απλά μεταλλάχτηκαν τα προβλήματά μας. Τώρα έχουμε ωραίες κομψές θλίψεις και ωραία γυαλιστερά βάσανα. Έχουμε ωραία λουσαρισμένη δυστυχία.
- Ισχύουν όλα όσα λες, στη δύση είμαστε, ένα μεγάλο ποσοστό, απολύτως αδικαιολόγητα δυστυχείς.
- Τι φταίει;
- Το υποσυνείδητο αγαπητέ μου, δεν είναι ένας τόπος όπου έπεσε εντέλει αρκετό φως, παρ όλη τη γνώση που έχουμε γι’ αυτό. Και δεν είναι διόλου εύκολο να φωτίσουμε τον εαυτό μας, η γνώση, η άπλετη γνώση που υπάρχει, μπορεί βέβαια άνετα να φτάσει ως τη σκέψη και το μυαλό, όμως να περάσει μέσα μας δεν είναι διόλου εύκολο, κι αν δεν περάσει μέσα μας δεν έχει καμία αξία για εμάς. 
Το συλλογικό υποσυνείδητο παραμένει σκοτεινό, το σκοτάδι δίνει και παίρνει στα λιμνάζοντα νερά του. Μόνο ο κάθε άνθρωπος χωριστά, μπορεί να πάρει από έξω φως και να το σταλάξει, να το φέρει μέσα στο σώμα του και την ψυχή του. Και ως άνθρωποι χωριστά πόσοι το μπορούν και πόσοι το κάνουν αυτό; Και στο κάτω κάτω, αυτό που σου λέω, τι μπορεί να σου δώσει από τα ποθητά και επιθυμητά της ζωής; Τίποτα, μόνο την ειρήνη.
Όμως το 89% των ανθρώπων, αν τους έλεγες τι προτιμούν, την εσωτερική ειρήνη ή ένα καινούργιο αυτοκίνητο και ένα ωραίο διαμέρισμα, θα άρπαζαν και θα αρπάζονταν από το αυτοκίνητο. Γιατί εκείνο το ξέρουν, η ειρήνη τους είναι άγνωστη.
- Όλα καλά, όμως γιατί το 89%;

- Είναι που ελπίζω φίλε μου.

27 Οκτωβρίου 2018

Ζήτημα σχέσεων





  
- Ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος να ζει μόνος.
- Για το μόνο που είμαι βέβαιος είναι πως δεν είναι πλασμένος να ζει μέσα σε μια κακή σχέση ή έναν κακό γάμο.
- Τι το κακό έχει ο γάμος;
- Τίποτα αν είναι καλός. Ουσιαστικά δεν είναι να λες ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος γι’ αυτό ενώ είναι πλασμένος για το άλλο, ο άνθρωπος πλάθεται διαρκώς, είναι κυλιόμενη αισθαντικότητα. Γι’ αυτό που ο ένας είναι πλασμένος ένας άλλος δεν είναι. Δεν είναι πρόβατα οι άνθρωποι να κατεβάζουν όλα γάλα και όλα να τρώνε χορτάρι.
- Οι άνθρωποι είναι θηλυκά και αρσενικά, το ένα ταιριάζει στο άλλο, κουμπώνει, δύο μαζί φτιάχνουν ευτυχία.
- Τη μόνη ευτυχία που γνώρισα στη ζωή μου είναι η ευτυχία των μοναχικών, η αστήριχτη, η άλλη, η στηριγμένη με διέψευσε.
- Έχεις χάσει την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους.
- Έχουν και οι άνθρωποι ξέρεις μερίδιο ευθύνης σε αυτό, δεν φταίω εγώ αν καταλαβαίνω. Όμως προς θεού, όση εμπιστοσύνη έχασα στους ανθρώπους την κέρδισε ο θεός.
- Οι μοναχικοί άνθρωποι έχουν πρόβλημα.
- Ενώ οι παράζευγαρωμένοι δεν έχουν; Πες μου το κίνητρο που σε ωθεί σε μια σχέση και θα μου έχεις πει την αλήθεια της ψυχής σου, αν την ξέρεις. Φόβος μοναξιάς, απόγνωση, σύζευξη μισθών, κοινωνικότητα, δεν αποτελούν υγιή κίνητρα σχέσεων. Και λίγα είπα.
- Ποιο κίνητρο εσύ παραδέχεσαι;
- Την αγάπη.
- Όχι τον έρωτα;
- Τον παραδέχομαι ως σκαλοπάτι που οδηγεί στην αγάπη.
- Το σώμα το παραδέχεσαι ως κίνητρο σχέσης;
- Το υγιές ναι, το παράκαυλωμένο νοσεί. Και η καύλα ξέρεις έχει την υγεία της και το μέτρο της.
- Θα συμφωνήσουμε λοιπόν στην συντροφικότητα.
- Εξαρτάται, ξέρεις τις μπασταρδέψαμε τις έννοιες κατά το συμφέρον μας. Μια γυναίκα έχει φυσικό προορισμό να γεννήσει, να κάνει παιδί, σε αυτήν είναι πάρα πολύ ισχυρή αυτή η παρόρμηση, είναι ατόφιο νόημα ζωής, κίνητρο ζωής και υπάρξεως, και για το λόγο αυτό, πολλές φορές φοράει έναν άντρα καπέλο. Ο σκοπός της γυναίκας είναι το παιδί, λέει ο Νίτσε, ο άντρας το μέσον.
- Θα πρέπει να ζούμε συντροφικά.
- Καμία αντίρρηση.
- Που οφείλεται λοιπόν η μοναξιά;
- Που άλλου, στη θέλησή μας. Όποιος θέλει σύντροφο, αρχίζει να τον ονειρεύεται και τελικά τον βρίσκει. Κι αφού τον γευθεί, ή τον γλύψει, είναι νόστιμος, ιδιαίτερα αν βγαίνεις από μακροχρόνια μοναξιά. Μετά σε μπουκώνει. Κείνο που πόθησες το ξερνάς.
- Εγώ μίλησα για ωριμότητα σχέσεων.
- Εγώ ξέρω μόνο την επιπολαιότητα των σχέσεων, η ωριμότητά τους έπεται. Μάλιστα, γνωρίζω την ανάγκη των σχέσεων, που δεν είναι πάντα κακή.
- Πως γίνεται η επιλογή συντρόφου;
- Να πω γουρούνι στο σακί; Όχι, δεν το λέω, η επιλογή γίνεται με τα μάτια.
- Όχι με τη σκέψη;
- Ποτέ. Μόνο τα μάτια είναι αλάνθαστα. Αν σου πούνε ναι τα μάτια προχωράς. Στις σχέσεις που πετυχαίνουν και βγαίνουν σε καλό τον άλλον ήδη τον ξέρεις. Τον έχεις δει, στη γνωριμία βλέπεις όλη την σχέση σας σε μια σκέψη, αφού την ανοίξεις, σε ένα μικρό όραμα βλέπεις όλη της ζωή σου μαζί του, μέχρι το τέλος.
- Νομίζω υπερβάλεις. Δεν μιλώ για ιδανικά, δεν πιστεύω σε αυτά. Όμως λίγη υποχώρηση, λίγος συμβιβασμός, δεν βλάπτουν πάντα.
- Λίγος συμβιβασμός; Πως τον μετράς; Υπάρχει μεζούρα γι’ αυτό; Μετά θα μου πεις… λίγη καταπίεση δεν βλάπτει. Γιατί δε λες την κατάλληλη λέξη που είναι η κατανόηση; Η κατανόηση κάνει όλα όσα είπες με την θέλησή σου χωρίς να σε καταπιέζει.
Άλλωστε γενικότερα στη ζωή χρειάζεται να είσαι ελαστικός, ευέλικτος, προσαρμοστικός, η άλλη λέξη για την ευφυΐα είναι προσαρμοστικότητα. Αν οι άνθρωποι έχουν δρόμο ακόμα ως την προσωπική τους ολοκλήρωση δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να προσαρμόζουν τον εαυτό τους σε μια σχέση.
- Αυτό δεν τους βοηθάει και στο δρόμο της ατομικής τους ολοκλήρωσης;
- Αν το κάνουν συνειδητά και με επίγνωση τους βοηθάει. Όμως ενδέχεται να το κάνουν ασυνείδητα,  μόνο και μόνο για να αποφεύγουν την ολοκλήρωσή τους. Τότε βρίσκουν κάποιον να του φορτώσουν τον κακό εαυτό τους, αυτόν που δεν αντέχουν και δεν υποφέρουν.
- Πάντως είσαι της θέσης πως η ζωή είναι μια υπόθεση δύο ανθρώπων.
- Δεν είπα ποτέ κάτι τέτοιο. Κάθε ζωή είναι μόνο υπόθεση του φορέα της, θεωρώ τη σχέση ως επιπλέον καλό και θετικό στη ατομική ζωή. Όμως η βάση του εαυτού είναι πίσω, στην ατομικότητα. Δεν στηρίζουμε τον εαυτό μας στον άλλον, αν το κάνουμε του δίνουμε το βάρος μας. Το δικό μας βάρος μόνοι μας το αντέχουμε, είτε δεν το αντέχουμε. Με τον άλλον μοιραζόμαστε, κυλούμε, ανταλλάσσουμε ζωτικά αρώματα, και τα προβλήματά μας, δεν λέω, όμως κανείς εκτός από εμάς δεν μπορεί να μας τα λύσει. Οι περισσότεροι άνθρωποι που έφτιαξαν από την σκέψη τους μια σχέση… αργότερα την βίωσαν ως παγίδα. Δεν είμαστε ξέρεις όντα ενός φτερού.

- Αχ η αγάπη!
- Τι αχ η αγάπη;
- Η αγάπη λέω ξέρει τον τρόπο, σχεδόν ανόητα το ζήτημα πάντα το συζητούμε.
- Όχι σχεδόν. Η αγάπη σε βάζει κάτω από τον άλλον. Η αγάπη είναι τέλεια και σοφή, η αγάπη είναι μία. Αν υπάρχει αγάπη δεν σκέφτεσαι μια σχέση. Δεν χρησιμοποιείς μεθόδους και φόρμουλες επιτυχίας της, δεν τρέχεις σε συμβούλους γάμου και ψυχολόγους, ούτε διαβάζεις βιβλία με συνταγές. Η αγάπη είναι νερό, κυλάει η αγάπη.
- Μα καλά, αφού όλοι το ξέρουν, γιατί τόση κουβέντα γύρω από το ζήτημα των σχέσεων;
- Γιατί αγάπη συναντάει μόνο την αγάπη. Και η αγάπη στους ανθρώπους, είναι το πιο βαθύ κρυμμένο τους αίσθημα, το πιο κάτω από τους ίδιους, το περισσότερο πίσω και καλά προστατευμένο. Οι άνθρωποι προσπαθούν μέσα από τις σκέψεις τους για τους άλλους να φτάσουν στην αγάπη, ενώ από την αγάπη τους μόνο μπορούν να φτάσουν στην αληθινή τους σκέψη για τους άλλους.

- Υπέρεκτιμημένη μου φαίνεται η αγάπη.
- Δυσεύρετη θα έλεγα, απλώς η αγάπη έχει χαθεί. Περνάει ο άνθρωπος καμιά φορά με τη σκέψη του από την αγάπη του και κάνει μια μικρή στάση σε αυτήν, την έχει στη σκέψη τους ως ένα μονάχα σημείο μέσα σε μια πλειάδα σημείων. Όμως αν φτάσεις στην αγάπη, αν ζήσεις στην αγάπη, υπάρχει μόνο ένα σημείο να ζεις, και από το ένα αυτό σημείο αισθάνεσαι όλα τα αισθήματά σου, όμως ποτέ δεν φεύγεις από την αγάπη. Μπορείς να θυμώσεις, να οργιστείς, να γίνεις κακός, όμως δεν μπορείς όλ' αυτά να τα κάνεις χωρίς αγάπη. Γιατί αν φτάσεις στην αγάπη δεν μπορείς να φύγεις από την αγάπη και δεν θέλεις να φύγεις από την αγάπη. Δεν μπορείς, γιατί αν φτάσεις στην αγάπη… δεν έχει κάπου αλλού να πέσεις. 

Η Εξέλιξη






Φτιάχνει όμορφες μέρες να ξελογιαστείς
να πέσεις στου ηλίου μιαν αποπλάνηση
κάπου κάπου χρειάζεται να θυμάσαι την ηλικία σου
από μέσα τα βλέπεις όλα παιδικά
ο καιρός σού φόρεσε μόνο ένα σκούρο δέρμα
χρειάζεται να δώσεις τη σκυτάλη της χαράς
μέσα σε χέρια που πιάνονται με το αίσθημα
έχω ένα μυστικό για το αυτί που θα σου ραγίσει την καρδιά
χρειάζεται να μοιραστείς έναν παράδεισο που κανείς δεν τον πιστεύει
ανάσκελα πουλιά στο ύψος της πλημμύρας
βγήκε φάρος από τα μάτια σου και με λούζει
γεμίζω αναρριχώμενα φιλιά μα δεν βρίσκω τον έρωτα
κι αποχτώ από τον νου μου μόνο, μια ιδέα για τον κόσμο πολύχρωμη
μέσα στις κατακόμβες που η καρδιά μου πάλλεται από λευκή εξουσία
ω φτερωτοί θρήνοι ξεχάστε τα μάτια μου!
Σε εμένα που έκλαψαν οι φτέρνες στο δρόμο
και βαδίζω στην ισορροπία του τραγικού
όπως ένας σπαθιών εμπειροτέχνης
με άδεια από κακό φλέβα
με μόνο πολεμοφόδιο μια ευφυή αθωότητα
κι αντί για όπλο βλέμμα·
που θα καταφύγουμε τώρα με κατεστραμμένες μεσοτοιχίες;
οι χαμηλές νύχτες ακόμα ανοίγουν δωμάτια

τύχη, εύνοια, δώρα του θεού, μην παίρνετε εσείς
από τις άξιες καρδιές απόσταση

Με στεναχωρούσε, και εξ αιτίας αυτού χάλασα το πεπρωμένο μου
τώρα κάθομαι κάτω από μια ροδιά και φτιάχνω καινούργια μοίρα
εμβαθύνοντας στο πρώτο σχέδιο του θεού
προσπαθώ να διαβάσω το μυαλό Του
επειδή η μητέρα μου πέθανε δίχως να μου εξηγήσει τι κάνω εδώ
γι’ αυτό και εγώ τις νύχτες βάζω στ’ αστέρια στόμα
γι’ αυτό και εγώ από την αγωνία μου μιλώ με τα σιωπηλά πλάσματα
για μια συγκομιδή λόγου από το ανεξερεύνητο
διψώντας για μια εξήγηση κίνησα να συναντήσω το θεό
για μια απάντηση που δεν μου έδωσαν άνθρωποι

γυρεύω τον αληθινό που προορισμό
δεν μου αρκεί ο θάνατος ως τέλος
και η ζωή μέσα στον κύκλο της με θλίβει

Γεννήθηκα για κάτι, τόσο ακριβές που σαν το βρω
θα με γεμίσει πληρότητα
μόνο εκείνο μπορεί να με εκπληρώσει
μόνο εκείνο μπορεί να με τελειώσει
μόνο εκείνο μπορεί να με αδειάσει
εκείνο που ακόμα δεν ξέρω γι’ αυτό βασανίζομαι
εκείνο, που για εκείνο ανθρώπινο στόμα δεν μας μιλά
παρά μόνο ο πιο σιγανός της καρδιάς μας ψίθυρος
για άλλο λόγο δεν καταφεύγω στη σιωπή
πλην του ακούσματος της

γιατί μόνο η σιωπή θα μου πει
τι γυρεύω από τη ζωή
και τι γυρεύει η ζωή από εμένα

Αν και το ξέρω, το έχω σχεδόν δει
πως το κλειδί της απαντήσεως
ταιριάζει μόνο σε μια κλειδαριά
την εξέλιξη·
αφού και τον ίδιο τον θεό
με την ερμηνεία της εξέλιξης Τον κατάλαβα

Ας λεπτύνω λιγάκι ακόμα
παχύσαρκες σκέψεις δεν χωρούν από τη σχισμή του ανέμου
μόνο η ευγένεια, μόνο η χάρις βαδίζει πάνω στα νερά
μην απορείς λοιπόν που βούλιαξε ο κόσμος

Ο θεός μου ακούει στ' όνομα Εξέλιξη.

 

25 Οκτωβρίου 2018

Μελέτη ζωής








Θα πρέπει να παραδεχθούμε κάποια πράγματα, τουλάχιστον ένα που αφορά κάθε άνθρωπο και κάθε ζωή. Ουσιαστικά είναι το μόνο που απασχολεί κάθε άνθρωπο και κάθε ζωή, είναι αυτό που καθοδηγεί, στιγματίζει, χαράζει. Είναι το μόνο ανθρώπινο πρόβλημα και είναι μέσα στον άνθρωπο, πίσω από αυτό βρίσκεται η πηγή της ζωής, όμως επειδή πίσω από αυτό βρίσκεται η πηγή συνήθως αντλεί κανείς τη ζωή του από αυτό.

Είναι το παρελθόν και μπορείς να το χωρίσεις σε δύο μέρη. Είναι το ευρύτερο κοινό παρελθόν - δηλαδή η ανθρώπινη ιστορία που πολλές φορές είναι "χύμα" μέσα στον άνθρωπο, επειδή πέρασε ακατάστατο τις πύλες της συνειδήσεως σε μικρή ηλικία και χωρίς επεξεργασία... και το προσωπικό παρελθόν, που είναι πιο στην επιφάνεια, και η άλλη του ονομασία είναι ψυχολογικό πρόβλημα.

Τί είναι το παρελθόν; Είναι απλά χρόνος, ένας χρόνος από γεγονότα ή καταστάσεις, που δεν αντιμετωπίστηκαν με τον κατάλληλο τρόπο λόγο έλλειψης γνώσης, ή λόγο φορτισμένου αισθήματος. Στην δεύτερη περίπτωση, μπορεί το παλιό γεγονός να έχει γίνει λανθασμένη πεποίθηση και να καθοδηγεί από το παρασκήνιο τη ζωή και τις αποφάσεις, τη συμπεριφορά και την αντιμετώπιση στο σήμερα. Τούτη η πεποίθηση έχει ρίζα.

Αποκτά κανείς ψυχολογικά προβλήματα, επειδή την ώρα της απόκτησής τους, δεν αποτελούν πρόβλημα, αποτελούν περισσότερο λύση ή άμυνα, όμως έχουν την ιδιότητα, να κρατούν στον ψυχολογικό χρόνο της δημιουργίας τους τη διάθεση, έτσι, αργότερα, γίνονται αισθαντικά γνωστά από τη συνείδηση ως εμπόδια. Επειδή η ζωή, την επομένη κιόλας μέρα προχώρησε μια μέρα μπροστά, ενώ η εμπειρία, κράτησε τη διάθεση στον χρόνο της δημιουργίας της, επειδή το άτομο σκέφτηκε, αν ξεχάσω θα ξανάγευθώ την ίδια επώδυνη εμπειρία.

Επειδή ήταν νεαρή η ηλικία και η επίγνωση χαμηλά, δεν υπήρχε η ικανότητα ανάλυσης και αναλυτική γνώση, ενώ μια επώδυνη εμπειρία, είναι έναν πυκνός όγκος πληροφοριών για τη ζωή, δηλαδή είναι μια μικρή ομάδα αντικρουόμενων συναισθημάτων, που χρειάζονται μέσα στον άνθρωπο ανάλυση και διευθέτηση και τακτοποίηση, ώστε να προκύψει μια σταγόνα άρωμα ή μια σταγόνα εμπειρική βιωματική γνώση, δηλαδή μάθημα και μάθηση. Πράγμα που το κάνει η ανάλυση, αν δεν το κάνει το γεγονός σκεπάστηκε. Ο άνθρωπος δεν πήρε το μάθημα και το γεγονός διαχρονικά επαναλαμβάνεται αλλάζοντας αντικείμενο.

Όσο πιο κοντά είναι κανείς στην επώδυνη εμπειρία τόσο μικρότερο εμπόδιο αυτή αποτελεί, όμως αν είναι πολύ πίσω, αποτελεί μεγάλο εμπόδιο και καθοριστικό. Για ένα παιδί έξι ετών, αυτό που συνέβη στα πέντε είναι κοντά του, όταν το παιδί γίνει πενήντα είναι μακριά και βαθιά του. Τα ψυχολογικά προβλήματα μέσα στον άνθρωπο, είναι παρατεταγμένα σύμφωνα με τον χρόνο δημιουργίας τους, τα εφηβικά είναι πιο ψηλά μέσα του, τα παιδικά πιο χαμηλά.

Παρόλα αυτά, τούτο είναι μόνο το ένα σκέλος της εσωτερικής δουλειάς.
Όσο αφορά το άτομο, εκεί που συνέβη η τραυματική εμπειρία και δεν αναλύθηκε στην ώρα του το γεγονός λόγο αδυναμίας, κρατήθηκε σκοτάδι, η ανάλυση θα έριχνε φως, αλλά και η μεταγενέστερη ανάλυση πάλι φως ρίχνει, το φως πέφτει ως θεραπεία σε εκείνο το σημείο.

Το άλλο σκέλος της εσωτερικής εργασίας, όπως είπαμε, αφορά την ανθρώπινη ιστορία. Κανείς δεν μπορεί να ολοκληρωθεί ως οντότητα, δίχως τη γνώση, την επίγνωση και την αλήθεια, ολόκληρης της ανθρώπινης ιστορίας. Κανείς δεν μπορεί να φτάσει στην ατομική αλήθεια χωρίς την ιστορική αλήθεια. Όμως πέραν του προσωπικού ψυχολογικού προβλήματος, που αποτελεί σκόπελο στην πορεία και αφορά το κοντινό οικογενειακό και λιγάκι ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, η ομίχλη της ιστορίας δεν αποτελεί λιγότερο ομίχλη και πρόβλημα στο άτομο.

Ένα κοινό παράδειγμα είναι η θρησκεία. Η θρησκεία για το άτομο, στην νεαρή του ηλικία, έχει την ικανότητα να αφομοιώνεται από το άτομο, σύμφωνα με την αντίληψη του κόσμου γι' αυτήν. Και ο κόσμος, για τη θρησκεία, έχει στην πλειοψηφία του, απολύτως λανθασμένη αντίληψη γι' αυτήν. Για το σκοπό της, για το ρόλο της, για τον προσανατολισμό της.
Έτσι η θρησκεία, έτσι όπως έρχεται ακατέργαστη από έξω και συναντά το παιδί, αν δεν εξηγηθεί – που συνήθως δεν εξηγείται από το γονιό, ούτε το δάσκαλο, ή κι αν εξηγείται το κάνει με τον τρόπο που ο γονιός ή ο δάσκαλος την αντιλαμβάνεται – μπορεί να αποτελέσει ένα γερό, μακάβριο σκοτεινό πέπλο που κρύβει τον ουρανό και κάτω από το πέπλο αυτό να ζήσει όλη τη ζωή του ο άνθρωπος. Και είναι απολύτως παράδοξο, κάτι που ισχυρίζεται πως φέρνει και μεταδίδει το φως… να αποτελεί τροχοπέδη και κύριο εμπόδιο μεταξύ της ανθρώπινης διάθεσης και του ήλιου. Έτσι εξηγείται πολλές φορές, μια ανεξήγητη έχθρα για την θρησκεία. 

Αυτό γιατί κανείς ποτέ, δεν έκανε τον κόπο, να αποσαφηνίσει τον ρόλο της. Που ο ρόλος της θρησκείας είναι ένας μόνο και άσχετος με όσα ο πολύς κόσμος αντιλαμβάνεται. Η θρησκεία, στο μυαλό των πολλών ανθρώπων, έχει συσχετιστεί με το θάνατο και τον φόβο του θανάτου, ενώ βαθύτερα και διαφωτιστικά, ένας άλλος είναι ο ρόλος της: Ο θεραπευτικός. Η θεραπεία της ψυχής. Αν θέλουμε να ακριβολογούμε, η εκκλησία θα πρέπει να λεχθεί, Οίκος Θεραπείας. Διότι τούτο πρεσβεύει, τούτο ο Δημιουργός της θέσπισε. Έγινε μαντρί μόνο λόγο προβάτων.

Η θρησκεία, στην ουσιαστική σημασία της, αντιπροσωπεύει μερικές θεραπευτικές ενέργειες για την ψυχή. Που η νοητική επανάληψή τους, η γείωσΉ τους στον πυρήνα και η ενεργειακή τους εγκαθίδρυση, θεραπεύουν την ψυχή. Είναι οι ενέργειες του ελέους, της συγχώρεσης, της ευλογίας, και εντέλει η μόνη ενέργεια που σημαίνει καθολική θεραπεία και άνοιγμα στην αληθινή ζωή… η αγάπη. 

Η θρησκεία κατέληξε ως «αντιπροσωπεία θανάτου», μόνο λόγου μια διττής και δισυπόστατης ιδιότητας της ψυχής μας, να πεθαίνει αισθαντικά και βιωματικά η διάθεσή μας ως εγώ διάθεση, και να αναγεννάτε πλευρικά, στον δεξί λοβό του εγκεφάλου μας ως διάθεση ανοιχτής οντότητας και υπάρξεως. Ως η διάθεση να ζυγιστεί στο ανθρώπινο κέντρο κι από κει να προβάλει και να ζήσει μέσα από τον άνθρωπο ο θεός. Πάλι όμως με δισυπόστατη διάθεση. Όταν ο άνθρωπος μετακινείται στον νου είναι άνθρωπος, όταν αφήνει στον άκρη τον νου χαίρει χαράς θεού. Όταν μετακινείται ο άνθρωπος στον νου πέφτει στο ανθρώπινο πρόβλημα της ζωής, όταν αφήνει στην άκρη του νου, πέφτει στην σιωπή, που είναι η λύση του προβλήματος μιας θορυβώδους συνειδήσεως, δηλαδή η ειρήνη και η μακαριότητα. 

Θα ήταν ίσως πιο εποικοδομητικό και χρηστικό, κάποτε οι εκκλησίες να μετατραπούν σε αυτό που είναι, δηλαδή Οίκοι θεραπείας, ή απλώς να πάρουν την μετονομασία, Φιλοσοφικοί Ναοί, γιατί χωρίς τη φιλοσοφία της δεν υπάρχει ζωή. Για να ζεις χρειάζεται να ξέρεις τί ζεις. 

Σε έναν ναό που ασχολείται με αυτή τη ζωή θα πήγαιναν ευχαρίστως όλοι. 
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κανείς ποτέ δεν το αναφέρει, πως ο σκοπός και ο προορισμός της θρησκείας είναι αυτή ζωή. Ακόμα και αν υπάρχει η άλλη ζωή, από αυτήν περνάς στην άλλη, δεν μπορείς να κάνεις σάλτα και άλματα, ο πιο σύντομος δρόμος να φτάσεις στην άλλη ζωή... είναι η κατάκτηση της κορυφής της συνειδήσεως σε αυτήν την ζωή. Ο ίδιος ο Ιησούς, ο Χριστός, ο ιδρυτής - όπως θέλουν να Τον λένε - της θρησκείας, είναι οντότητα κορυφαίας συνειδήσεως, και έδειξε τον δρόμο προς την κορύφωση της συνείδησης σε αυτήν την ζωή. Κι από κει είπε, μια ανάσα απόσταση είναι η άλλη ζωή. Δεν την έδειξε ποτέ τόσο μακρινή όσο την αισθάνονται οι άνθρωποι.

Οι άνθρωποι αισθανόμαστε την άλλη ζωή ξέχωρη και μακρινή… μόνο γιατί παίρνουμε απόσταση – χρόνο – από τον αληθινό εαυτό μας.


24 Οκτωβρίου 2018

Από τώρα σε τώρα





Όταν πέφτεις τότε είναι η ώρα να σηκωθείς
όταν λυγίζεις τότε είναι η ώρα να εκτιναχθείς
όταν φτωχαίνεις τότε είναι η ώρα να πλουτίσεις
γιατί όταν μένεις μόνος κάνεις αληθινούς φίλους
και άρρωστος μαθαίνεις να εκτιμάς την υγεία
διψασμένος χαίρεσαι το νερό
και πεινασμένος η τροφή έχει διπλή σημασία
γιατί αν σου λείψει η αγάπη μπορείς να τη βρεις και σε μια γάτα και σε ένα δέντρο
κι αν σου λείψει ο θεός μπορείς και μέσα σου να τον δεις
επειδή έχεις μάτια και αυτά είναι δώρα

Όμως σήμερα είναι μια ξεχωριστή μέρα επειδή υπάρχεις
μπορείς από σήμερα να αρχίσεις να μαθαίνεις να εκτιμάς
είναι μια καλή ευκαιρία να πεις μέσα στη μέρα πέντε σιωπηλά ευχαριστώ, για πέντε πράγματα που αναγνωρίζεις
είναι σήμερα μια καλή ευκαιρία, μέσα στους τόσους εθισμούς της ζωής, να αρχίσεις να εθίζεσαι στην ευγνωμοσύνη
να αρχίσεις να διαπιστώνεις, πως στην ευγνωμοσύνη σου
ο αόρατος και ορατός κόσμος ανταποκρίνεται με πιστότητα
θέλω να πω, ακριβώς σήμερα, είναι η μέρα για λιγότερη αχαριστία

Γιατί μόλις σήμερα μπορείς να εντοπίσεις στη ζωή σου πέντε ομορφιές
και αφού το βλέμμα σου σταθεί σε αυτές να τις ανοίξεις
σε όλο το βάθος του περιεχομένου τους·
ξεκίνα από εσένα, γιατί σήμερα είναι η μέρα της οράσεως
γιατί μόλις σήμερα μπορείς να δεις θετικά
και να αρχίσεις να θρέφεις μέσα σου τα γεγονότα που επιθυμείς
να εκδηλωθούν στη ζωή σου
μόλις σήμερα μπορείς να δημιουργήσεις τη ζωή σου
μπορείς σήμερα να πάρεις όλη την προσοχή και τη σημασία σου από ένα αβέβαιο μέλλον
και να τα στρέψεις στην χαρά του παρόντος

Μόνο σήμερα μπορείς να φτιάξεις τον κόσμο ιδανικό
με εσένα μέσα του ευτυχισμένο με μια σου απόφαση
άσε τα μακρινά στο μέλλον τους
στρέψε την προσοχή σου στο χέρι σου, στα νύχια σου, στα μαλλιά σου
κοντά σου ακμάζει η σιωπή που σου γλυκαίνει τη ζωή
άσε τα μεγάλα ανοίγματα, τα σάλτα και τις πολύβουες επιδιώξεις
στο δέρμα σου κυκλοφορεί η άνοιξη που ονειρεύεσαι
άφησε το πλήθος στον πληθυσμό του
και βρες τη μοναξιά που δεν εξαναγκάζει

Κάνε μια όμορφη σκέψη σήμερα και νιώσε από αυτήν
μέχρι να νιώσεις όμορφα και από την όμορφη ψυχή σου
να σε φτάνουν οι σκέψεις σου
άσε τα μακρινά στο μέλλον τους
κοντά σου είναι πάντα η ζωή που ονειρεύεσαι
στο σήμερα, το εδώ και το τώρα
είναι γυρισμένη η κάθε πλώρη

Άσε τα μακρινά και ζήσε από τώρα σε τώρα
επέτρεψε στην κάθε σου ανησυχία να εκδηλωθεί στην ώρα της 
επέτρεψε τον φόβο σου να σε πλησιάσει  
επέτρεψε την ανάγκη σου να γονιμοποιθεί
απαλλάξου οριστικά και τελεσίδικα από τον παράκαιρο χρόνο
κατέβα στη ζωή σου και τον εαυτό σου κοντά
κοντά σου δεν ζει κανένας κίνδυνος.




Η Δίψα

Δεν ξέρω καλή μου, δεν ξέρω, αλλάζω βαθιά Περπατώ πλέον πάνω σε τριγμούς σταφυλιών Νέοι κόσμοι μου αποκαλύπτονται διαρ...