Η νύχτα των πουλιών








Είναι νύχτα και ο Ιησούς γευματίζει στο τελευταίο του γεύμα με τους μαθητές του. Κάποια στιγμή ζητάει από τον υπηρέτη να του φέρει μια λεκάνη με νερό, όλοι τον κοιτάζουν με απορία, το έχουν συνηθίσει να τον κοιτάζουν με απορία γιατί ο Ιησούς διαρκώς τους εκπλήττει, γνωρίζει πάντα τις σκέψεις τους ενώ αυτοί ποτέ τις δικές Του.

Τους βάζει να καθίσουν σε μια σειρά, ζώνεται μια πετσέτα και ξεκινά να τους πλένει τα πόδια. Αισθάνονται αμήχανα, άβολα με τον Κύριό τους σκυμμένο στα πόδια τους. Όταν φτάνει στον Πέτρο εκείνος αντιδρά. «Εσύ Κύριε θα μου πλύνεις τα πόδια; Του λέει, Δεν θα το επιτρέψω ποτέ αυτό!». «Αν δεν επιτρέψεις να σου πλύνω τα πόδια... Του απαντάει Εκείνος, τότε δεν έχει θέση κοντά Μου».
«Αν είναι έτσι Κύριε, λέει ο Πέτρος, τότε όχι μόνο τα πόδια, αλλά και τα χέρια και το κεφάλι να μου πλύνεις», (πάντα υπερβολικός ο Πέτρος. «Όποιος έχει κάνει λουτρό είναι καθαρός, του απαντάει ο Ιησούς, και χρειάζεται να πλύνει μόνο τα πόδια του. Εσείς είστε καθαροί, όχι όμως όλοι", και ρίχνει μια κρυφή ματιά στον Ιούδα.

Αργότερα ο Ιησούς τους μιλάει, «Εκεί που πηγαίνω εγώ, τους λέει, εσείς δεν μπορείτε να με ακολουθήσετε τώρα». Ο παρορμητικός Πέτρος αισθάνεται πάλι να αγανακτεί. «Κύριε, του λέει, τι είναι αυτά που λες; Εγώ θα σε ακολουθήσω, και τη ζωή μου θα δώσω για σένα!». Ο Ιησούς τον κοιτάζει. «Τη ζωή σου θα δώσεις για μένα; του λέει, σε βεβαιώνω, πως πριν λαλήσει ο πετεινός θα με έχεις αρνηθεί τρις φορές».

 Ο Πέτρος δεν καταλαβαίνει τίποτα, θέλει απλώς να δώσει πίσω την αγάπη και την εμπιστοσύνη που αισθάνεται να παίρνει από τον Ιησού, αλλά δεν τα έχει, δεν τα έχει στον ίδιο βάθος και την ίδια ολοκλήρωση. Κι αγωνίζεται, ιδρώνει να τα βρει, θέλει να σταθεί αντάξιός Του, ενώ δεν είναι και το ξέρει. Αισθάνεται την αγάπη και τη δύναμη του Ιησού σαν γλυκιά επίθεση που ζητά να του διαλύσει την καρδιά. Για αυτό τον επέλεξε ο Ιησούς ως πρώτο μαθητή: για να του διαλύσει την σκληρή καρδιά και να περάσει μέσα του. Στα τρία χρόνια που είναι κοντά του τον διαλύει σιγά σιγά. Όμως ο Πέτρος αντιστέκεται, τον αποκρούει η καρδιά του, ότι ένιωσε για τον Ιησού, με αυτό το λίγο που κράτησε στο βάθος ως αντίθετο, μπορεί να το πάρει όλο πίσω. Και το παίρνει όλο πίσω καθώς τον αρνείται τρις. Γιατί τότε ακριβώς είναι στο χείλος του γκρεμού, και είτε θα αποδεχθεί απόλυτα τον δάσκαλό του... είτε θα επιχειρήσει, έστω για την τιμή των όπλων, με μία τελευταία του προσπάθεια, να αποτινάξει από πάνω του και τους ώμους του, την αποστολή που ο Ιησούς του έχει μυστικά αναθέσει. Και αισθάνεται, διαισθητικά το τεράστιο  βάρος αυτής της αποστολής.

Και φτάνει η ώρα που Τον αρνείται τρις. Μα είναι μια διπλή ώρα, γιατί στην επιφάνεια τον αρνείται, στο βάθος ανοίγει και τον δέχεται, επειδή μετά την άρνησή του απλώς συντρίφτηκε.

Όμως το τελικό "χτύπημα", το δέχεται ο Πέτρος από τον αναστημένο πια Χριστό, όταν τον ρωτάει τρις: Με αγαπάς Πέτρο;
Την πρώτη φορά απαντάει σε αγαπώ, τη δεύτερη απαντάει σε αγαπώ, όμως μόνο την τρίτη φορά δεν έχει τίποτα άλλο η καρδιά του εξόν από αγάπη για Εκείνον και απαντάει χαρακτηριστικά: «Εσύ τα ξέρεις όλα Κύριε, ξέρεις πως σε αγαπώ». 

Τότε ξέρει ο Πέτρος, πως ξέρει ο Ιησούς πως τον αγαπάει, επειδή ο Πέτρος έχει μετακινηθεί πια.

Τέλος κύκλου. Τότε ακριβώς δεν υπάρχει κανένας Πέτρος, τουλάχιστον κανένας παλιός Πέτρος, είναι ο Ιησούς στη θέση του. 


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Ο Αρραβώνας της σιωπής

Η Μαθητεία