Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2019

Το λίγο πολύ της Ευτυχίας

Εικόνα
Σκέφτομαι έναν άνθρωπο, έναν καθημερινό άνθρωπο που ζει μια καθημερινή ζωή. Έχει όλα όσα ξέρουμε, το παρελθόν της, το μέλλον της και το παρόν της, τις έγνοιες της, τις χαρές της, τις στεναχώριες της και τα ξεσπάσματά της.
Μια νύχτα τον επισκέπτεται ένας άγγελος και του λέει θα σε απαλλάξω από τη ζωή σου, όχι, δεν θα σε σκοτώσω, απλώς θα σου την αφαιρέσω και με έναν τρόπο που έχει το κάνει, του αφαιρεί από το κεφάλι του και την καρδιά του όλη του τη ζωή. Τι του απομένει του ανθρώπου τότε; το κεφάλι του και η καρδιά του. Και του απομένουν δικά του. Ελαφριά, καινούργια, άδεια για να τα γεμίσει από την αρχή. Όσα γνώρισε, όσα έμαθε, όσα ξέρει, πέθαναν.
Μένει μέσα σε ένα δωμάτιο παρθένος, αθώος και εντελώς μόνος και κοιτάζει γύρω του με έκπληξη: δέντρα - υπάρχουν λοιπόν δέντρα. Γάτες - υπάρχουν λοιπόν γάτες.
Ο άνθρωπος αισθάνεται μεγάλη ανακούφιση, ο άγγελος τον άδειασε από την ίδια του τη ζωή, κι αφού το έκανε αυτό τώρα ο άνθρωπος κοιτάζει γύρω του με έκπληξη σαν για πρώτη φορά τη ζωή, και κα…

Ταξιδιωτικές Οδηγίες

Εικόνα
Καλή μου θα νικήσουμε στο τέλος, θα ευοδωθούν οι κόποι μας, όμως χάνε την πίστη σου, δεν πειράζει, χάνε την πίστη σου για να βρεις την πίστη σου. Απογοητεύσου, ήσυχα απογοητεύσου χίλιες φορές, συμβαίνει πάντα και με όλους. Καλή μου, απαρνήσου με, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να έρθω κοντά σου, απαρνήσου με χίλιες φορές και άλλες τόσες θα σε πλησιάζω. Χάσε την ελπίδα σου, μη φοβηθείς. Και να ξεχνάς, όσο μπορείς να ξεχνάς
Καλή μου, σε αγαπώ πάντα όσο μπορώ κι όσο δεν μπορώ. Κι όλο αυτό το κάνω για μένα. Θα περάσω πάλι εγώ και θα μείνει σε εμένα εκείνος που αναζητώ να σ΄ αγαπάει. Περνούμε, μη φοβηθείς, χίλιες φορές συγχώρεσέ με, ο θεός είναι ακούραστος σε αυτό
Καλή μου, είναι παράξενος ο άνθρωπος, δεν είμαστε πάντα εμείς, μην κρατάς αισθήματα για μένα που εγώ τα χάνω, γιατί τρέφεις αισθήματα για κάποιον που πέρασε. Εκεί που πηγαίνω εγώ δεν υπάρχει κάποιος να σε πληγώσει εκεί που πηγαίνω εγώ δεν υπάρχει κανείς να σε προδώσει και κανείς που να μην τον εμπιστεύεσαι
Μη με βλέπεις από το σήμερα, εγώ δεν…

Η Φωτισμένη

Εικόνα
Η Α. συχνά μου έλεγε είσαι ο ήρωάς μου κι εμένα μου αρκούσε. Τι παράξενη σχέση, σε εκείνη οφείλονταν, είχε έναν τρόπο βαθύ, μυστικό, γλυκό και αέρινο, είχε το χάρισμα, χμ, αν το σκεφτώ, ένα στις 700000 ή στο εκατομμύριο. Όλο το μυστικό της ήταν η αγάπη της για τη ζωή, μια αγάπη παράξενη, μυστηριακή που θα τη ζήλευε κι ο πιο άξιος μύστης. Όμως εκείνη την είχε, έτσι είχε γεννηθεί. Το μυστικό βουερό ποτάμι της ζωής το άκουγε καθαρά στ' αυτιά της, τις πίκρες της ζωής, τις στεναχώριες, τις δυσκολίες της, τις τίναζε από πάνω της με έναν μικρό χαριτωμένο αναστεναγμό, με μια τρυφεράδα θα έλεγες - φέρνονταν έτσι μην πληγώσει τη ζωή, μην τη γρατσουνίσει.
Παιδούλα, αυτό ήταν, αλλά είχε γεννηθεί γριά και σοφή, ποτέ δεν ωρίμασε, δεν γνώριζε τί ήταν αυτό, είχε γεννηθεί ώριμη, είχε γεννηθεί στο φως και ποτέ δεν έφυγε από το φως, ποτέ δεν θήτευσε κάμπια. Δεν γνώριζε τη ζωή της κάμπιας, τη γνώριζε μονάχα από μια συμπόνια που ένιωθε, μια ευσπλαχνία.
Το αίσθημα του δικαίου, η ηθική των όντων, ήταν σε…

Διακριτικά Ηττημένοι

Εικόνα
Παρακολουθούσα καιρό έναν άνθρωπο, εσωτερικά και τον ένιωθα πως πάλευε. Καταλάβαινα τον αγώνα του, την ίδια την ψυχή του. Το έκανα από απόσταση, ήμουν αθέατος γι’ αυτόν παρατηρητής, δεν το γνώριζε πως ένα ζεύγος - ή περισσότερα μάτια - ήταν στραμμένα και πάνω του. Όμως περισσότερο, σε μια ανάλογη περίπτωση,  είναι στραμμένο στον άνθρωπο, το τρίτο αδέκαστο μάτι.

Δυστυχώς μόνο έτσι αλλά επί της ουσίας σιωπή, και από εκεί σιωπή και από εδώ σιωπή, να μοιραστείς εκείνο το ίδιο δύσκολο, το πολύ να το γράψεις σε ένα ποίημα μεταφρασμένο για να το πάρει ο άνεμος. Αλλά σε μερικές περιπτώσεις και χίλια ποιήματα δεν αρκούν για να πάρει ο άνεμος ένα καρφί, ένα βάσανο, μια ελπίδα.
Διαισθητικά γνώριζα όλα τα προβλήματα αυτού του ανθρώπου, τα ψυχολογικά και τα άλλα, τα άλλα που είναι ψυχολογικά, τα ψυχολογικά που είναι άλλα, τα γνώριζα γιατί τα είχα, σε άλλη εποχή, ή τωρινή, ή άλλη ζωή, ή τα είχε ένας γνωστός μου, ή κάποιος που πέθανε.
Όπως και να είχε τα προβλήματα αυτά ήταν υπαρξιακά, ήταν ψυχολογικά…

Το Ημιυπόγειο

Εικόνα
Ήταν κάπου στα τριάντα πέντε κι είχε πολλές αποτυχίες στη ζωή του – αν όχι όλες. Τελευταία είχε απομακρυνθεί από το οικείο του περιβάλλον και είχε μετακομίσει σε άλλη πόλη, το έκανε λες και θέλησε να φύγει μακριά, να μην τον βρουν, να κόψει δεσμούς. Άλλωστε δεν τα πήγαινε ποτέ καλά με τον πατέρα του, όλο κόντρες και φασαρίες ήταν, ο πατέρας του είχε μια γνώμη γι’ αυτόν που δεν του άρεσε, και αυτός είχε μια γνώμη για τον πατέρα του που δεν άρεσε στον πατέρα του. Και για τη μητέρα του είχε γνώμη αλλά επειδή την αγαπούσε… αγαπούσε περισσότερο τη μητέρα του και λιγότερο τη γνώμη του για εκείνη. Όμως θέλησε να ωριμάσει, να μεγαλώσει, να αποδείξει την αξία του και υπάκουσε σε ένα ένστικτο ανεξαρτησίας. Βέβαια, είχε διαλέξει λάθος εποχή, γιατί δεν ήταν αυτό που θα λέγαμε, οικονομικά εύρωστος, ωστόσο με κάποια χρήματα που είχε στην άκρη νοίκιασε μια ημιυπόγεια γκαρσονιέρα. Το έκανε ασυνείδητα όμως τέλεια, επειδή το ημιυπόγειο ήταν το μισό μέσα στη γη και το άλλο μισό πάνω από τη γη, όπως άλλωστ…

Θαλασσινή εποχή

Εικόνα
Οι αστερίες, τα χαλίκια, οι φτέρνες στην ακροθαλασσιά  η λευκή κοπέλα η άπιαστη το σιγανό αίμα μέσα στις στοές που τίναξε το δάκρυ ο πονηρός αγέρας που ξοδεύτηκε κι άφησε αθώα την κορμοστασιά φόβος που χάθηκε σε μια νύχτα κι άφησε πίσω του καλπασμό και φτερά να τρίζουν και οι μικρές λεύκες που ψηλώνουν μέσα στην καταιγίδα στην έλλειψη δάσους ένας μόνο σπόρος και η γέννηση από το μηδέν πάντα τρέξιμο χωρίς φυγή η λύτρωση του πουθενά γλάρος που κυματίζει μετέωρος σαν καπνός που ισορροπεί πάνω από τη φλόγα
Πνοή που ανεμίζει στην επιφάνεια του στομαχιού ελάχιστη πνοή το περισσότερο του δέους λίγο οξυγόνο σπινθηροβολεί στα μάτια μια ανάσα τινάζει μακριά εφτά τόνους στεναχώριας το σημερινό βάρος ένα όραμα που πιάστηκε στην ουρά ενός ποντικού και γέρνει λίγο λοξά το μέλλον και κατεβαίνει σαν γείσο καπέλου ο ορίζοντας ρίχνοντας μια ελαφριά σκιά στα μάτια σαν κορίτσι να έβαψε άθελά του τα βλέφαρα για να σφυρίξει συνθηματικά στον εραστή πως πίσω τους κρύβεται ο παράδεισος και πως για να τον δει και να τον κατακτήσει θ…

Τι έχεις; - Έχω ύπαρξη

Εικόνα
Όπως και να είχε υπήρχε κάτι το τρομαχτικά γυμνό εκεί και το σωματικό Αναγνώριζες την ύστατη απελπισία, ακόμα λιγότερο - η περισσότερο: το άρωμα της απελπισίας. Τους έβλεπες από έναν φεγγίτη να αγκαλιάζονται σφιχτά με τέτοιο τρόπο σα να ήθελε να μπει ο ένας μέσα στον άλλον και δεν ήξερες αν αυτό το έκανε η ψυχή ή το σώμα. Στην αλήθεια. Ακόμα πιο κοντά, στο Θάνατο. Πιο κοντά, στη συνείδηση του Θανάτου, στην ίδια τη φθορά, το ξέφτισμα. Δεν προσπαθούσαν να κρατήσουν τα νιάτα τους ούτε την ηλικία- αυτά απασχολούν τους αστούς αυτοί οι δύο είχαν ολοστρόγγυλα μάτια μια νύχτα τους είχε απαγορευθεί το ψέμα από κει και πέρα βάδιζαν πάνω στον τρόμο
Έριχνε ο ένας τον άλλον πάνω του να ντύσει την ψυχή του να λες την αλήθεια, χμ, μάλλον δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια, να πεις αυτό που βιώνεις δεν μπορείς, μόνο η κίνηση μπορεί να το πει, οι λέξεις φτωχές έννοιες, κι όμως δεν υπάρχει καμία φρίκη ούτε και μέσα στο θάνατο, δεν χρειάζεται να μεταποιήσεις τίποτα από την αλήθεια για να γίνει αποδεκτή
Η ομορφιά …

Η Τρυφερή άμμος

Εικόνα
Κι όμως, κανείς δεν γνώριζε το μονοπάτι που είχα πάρει να βγω από το δάσος, πατούσα δω κει προσεκτικά κι οι επιλογές μου έμοιαζαν τρελές, παράλογες στους ανθρώπους. Κι ήμουν μόνος σε αυτή τη διαδρομή γιατί αυτόν που γύρευα να σώσω άλλος δεν μπορούσε να τον σώσει κι άλλος δεν γνώριζε τον τρόπο να σωθεί. Μήτε εγώ γνώριζα τον τρόπο πολλές φορές κι ήταν άλλοτε μια έμπνευση ή μια καθοδήγηση. Κι είχα σε αυτή την πορεία εχθρούς τις μεθόδους και τις πατέντες των σωτηριών. Κι όμως, εγώ και μέσα στο πιο πυκνό σκοτάδι κοίταζα το φως κι είχα καρφώσει σταθερά το βλέμμα σε αυτό και ο σκοπός μου διαφαίνονταν όλο και πιο ξεκάθαρα και ενίοτε μου χαμογελούσε. Και περνούσα μέσα από κατεστημένες αντιλήψεις σαν άνεμος κι έβρισκα πάντα ανάμεσα στους ανθρώπους τη χαραμάδα που κανείς άλλος δεν περνούσε παρά μόνο η ψυχή μου.
Συχνά βρισκόμουν μέσα σε ανθρώπους που γύρευαν να σώσουν, η διαφορά μου με αυτούς ήταν πως εγώ γύρευα να σωθώ. Γι’ αυτούς ήμουν η προσωποποιημένη τρέλα, γιατί υπήρχε σ' εμένα κάτι το αντ…