Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2019

Νύχτα Πάθους

Εικόνα
Έβρεχε καταρρακτωδώς εκείνη τη νύχτα, η Τζ. είχε τραβήξει μια πολυθρόνα κοντά στο τζάκι κι είχε καρφωμένα τα μάτια στη φωτιά χωρίς να βλέπει. Τριάντα τριών μόλις ετών, όμως ένιωθε γριά και γριά έμοιαζε. Ένα κουρέλι. Η τρίτη αποτυχημένη της προσπάθεια να ερωτευτεί. Τρεις στη σειρά, άλλοι το πετυχαίνουν με την πρώτη. Η εικόνα του αγαπημένου της να φιλάει εκείνη τη χτυπούσε σαν σφυρί στα μηνίγγια κι άνοιγε κάτω από τα πόδια της μαύρες άγνωστες πεδιάδες, όπου κανείς διαβάτης εκεί δεν βάδιζε. Να της φτιάχνει έρωτα ίσως ήταν λιγότερο οδυνηρό, όμως να τη φιλάει, να την αποδίδει τρυφερότητα, ο δικός της σύντροφος, ο αγαπημένος της, να τη φιλάει?
Τραγικό. Η σκέψη αυτή είχε πάρει τέρας. Μια σκιά πέρασε από το ταβάνι, όμως κανένας φόβος, μόνο μια ταραχή, μια επιθυμία να βογκήξει. Ήθελε να τον ξεράσει πάνω στο χαλί, τόση αηδία που ένιωθε.
Γκρεμισμένος κόσμος, ξηλωμένες φωλιές, τσαλαπατημένη εμπιστοσύνη, ένιωθε ένα μίσος να τη φτάνει από την ψυχή της για όλο το αρσενικό γένος.
Η τρέλα ζύγωνε, ήταν…

Το λιώσιμο των πάγων

Εικόνα
Λιώνουν τα χιόνια, ζεστά ρυάκια κατρακυλούν στα μάτια των βράχων, παράξενη καρδιά, μόνο η φλούδα της σκλήρυνε. Η συμπόνια είναι πιο δυνατή από τον τρόμο, και θυμάμαι, πως ήταν ήθελα να φοβίσω κάποιον έκλαιγα. Λιώνουν τα χιόνια, καλοκαίρι δριμύ έρχεται καλπάζοντας, βρίσκεις ακόμα αμυγδαλιές που όπως όπως ανθίζουν. Τα τριαντάφυλλα, χτυπημένα από τον βοριά, νυσταγμένα σηκώνονται και τινάζουν τ' αγκάθια τους στον ήλιο. Μέσα στο χαμό οι μυρουδιές άντεξαν. Ατσάλινα ροδοπέταλα παίρνουν την ανηφόρα, ερωτευμένες σκιές φιλιούνται στο στόμα. Λιώνουν τα χιόνια, η παιδική ανάμνηση τα χτύπησε βάναυσα, ζεστός νοτιάς πέρασε πάνω από τους κατακλυσμούς. Η ανεμοθύελλα κόπασε, πράσινη έρημος με πλατιά όαση, πραγματικός ο αντικατοπτρισμός, σκύβεις να πιεις νερό και πίνεις.
Λιώνουν τα χιόνια. Τα μάτια τινάζουν τη λάμψη τους, αντί δακρύων δροσοσταλίδες, ο πόνος πέρασε σαν ένας νικημένος αφέντης κι άφησε πίσω του έναν απερπάτητο δρόμο. Ο εφιάλτης γύρισε την κλειδαριά, λεπτή η νύχτα δεν αναστενάζει, διάφανη …

Ο έξω και ο μέσα καιρός

Εικόνα
Έξω χιόνι μέσα αναμονή, να δούμε πότε θα ταιριάξουμε τον έξω καιρό με τον μέσα και το αντίστροφο. Μερικοί δεν τα καταφέρνουν ποτέ, αποκόπτονται, δεν ξέρω να πω αν είναι τυχεροί ή άτυχοι, αν χάνουν κάτι ή αν κερδίζουν. Έχω πετύχει και έξω καιρό παγωνιά και μέσα κόλαση αλλά και το αντίστροφο. Επίσης έχω πετύχει καιρό μέσα έρωτα έξω κρύο. Και τι δεν έχω πετύχει, ακόμα και έξω φτώχεια μέσα πλούτο και το αντίστροφο.
Να μην θέλουν οι άλλοι να είναι όπως τους θέλεις. Να μην δουλεύουν οι καταστάσεις, να μην υπακούν. Να μην ταιριάζουν οι περιστάσεις. Να μην φτάνουν οι συγκυρίες. Τρακαρίσματα. Κάτι τέτοια στο βάθος καταλήγουν σε ένα μοναδικό ας γίνει το Θέλημά Του και ησυχάζεις μια για πάντα. Κάπου εκεί συναντιέται πάντα ο έξω καιρός με τον μέσα, στο ας γίνει το Θέλημά Του. Κι απαλλαγμένος θαρρείς από φορτίο και έλεγχο περίτρανα… μέχρι που χοροπηδάς στο κενό, στο άδειο.
Το θέλω δεν το είδα να δουλεύει, όμως το χρειάζομαι πάντα δούλεψε, το Μάτι του Θεού κοίταζε πάντα καθαρά την ανάγκη μου, τη φαντ…

Τα Εσώψυχα

Εικόνα
Ευτυχώς που έχουμε κι αυτή τη διέξοδο να γράφουμε τα εσώψυχά μας, τι απογίνονται θεέ μου αυτοί που δεν έχουν αυτή τη διέξοδο; Τι γίνονται τα εσώψυχά τους; Που πάνε; Μήπως τελικά τους τρώνε; Άλλοι τα ζωγραφίζουν άλλοι τα πελεκούν στο μάρμαρο, μερικοί τα χορεύουν, άλλοι, αφού μαζευτούν αρκετά… τα ουρλιάζουν.
Κι από την τέλεια έκφραση πάλι απομένει λίγο εσώψυχο να σε βασανίζει, πόσο μάλλον από την ατελή.
Πολλοί τα κάνουν έρωτα, κάθε μορφής. Εσύ βλέπεις χέρια να πιάνονται, σώματα να παλεύουν, νύχτες να ορμούν η μια στην άλλη· δεν είναι αυτό που βλέπεις, τα εσώψυχα είναι. Μερικά μπαγιατεύουν, γίνονται μαύρα, αυτά μόνο με σκαρπέλο τα βγάζεις.
Θεέ μου φύλαγε τα άνθη του κόσμου μήπως και προκόψει η μύτη μας. Και τα άλλα τα πενιχρά, τα δόλια, τα κακουργήματα σκόρπισέ τα στον αέρα!
Τα εσώψυχα, λες, μα εσύ βλέπεις ένα πονεμένο σώμα. Βλέπεις πρώιμα γεράματα, σώματα να καμπουριάζουν, πόδια να σέρνονται, υποψίες να κυκλοφορούν μέσα στους δυόσμους. Κι είναι μόνο τα εσώψυχα. Θεέ μου, πάρε το μαύρο του κό…

Ξανά από την Αρχή

Εικόνα
Καιρός μετακομίσεων και θέλω να σκέφτομαι ποιητικά. Τι να πάρω μαζί μου; αναρωτιέμαι και μου εμφανίζονται ποιητές, κυρίως ο Οδυσσέας Ελύτης. Λίγα πράγματα, μου λένε, ελαφριές αποσκευές, λίγο παρελθόν, το πιο αρωματισμένο. Το άλλο το βαρύ, που ομοιάζει πάντα σαν ποινικό αδίκημα… στα σκουπίδια.
Τηρώ ευλαβικά τις συμβουλές τους – που άλλωστε και συμφωνία μου είναι – κι ο έχων παρελθόν βεβαρημένο ξέρει, πώς να ξεδιαλέγει από μέσα τους μερικές στιγμές που αξίζουν, το άλλο, θα το έλεγες όλο… φόρτο εργασίας.
Όμως τι θέλω εγώ; Την ψυχή μου να ξεδιαλέξω μέσα απ' όλα, να πάρω μαζί μου όσο γίνεται περισσότερο φως, να τραβήξω, θα έλεγα, την ψυχή μου μέσα από τα πράγματα και την ύλη. Από το ναυάγιο ν' ανεβάσω ένα πούπουλο κι αυτό να πάρω μαζί μου.
Άλλωστε το έχω δει βαθιά, τα πράγματα μπορούν όλα να μου τα πάρουν, τις μνήμες τους ποτέ, κανείς δεν μπορεί να μου αφαιρέσει την παιδική μου ηλικία, τα χρώματα, οι μυρουδιές, έχουν καταστεί ισόβιες. Απλώς γυρεύω καθαρή καρδιά και καθαρά μάτια. Και σ…

Οι Πέρα Κόσμοι

Εικόνα
Εκείνη τις νύχτες ξάπλωνε δίπλα του και του έλεγε: Μίλησέ μου για τους πέρα κόσμους. Εκείνος της μιλούσε κι εκείνη ζωγράφιζε με τη φαντασία της χρώματα. Όμως μετά την έπιανε μια λύπη, μια στεναχώρια και σαν να θύμωνε. «Δεν υπάρχουν οι πέρα κόσμοι», του έλεγε τότε. Εκείνος γελούσε τότε τρανταχτά, «ψέματα που διαδίδουν οι άνθρωποι» της έλεγε. «Είδες εσύ τους πέρα κόσμους;» Τον ρωτούσε τότε. «Φυσικά και τους είδα», της απαντούσε. «Είναι αληθινοί;» «Πέρα για πέρα αληθινοί». «Κανείς ποτέ δεν τους είδε», έλεγε εκείνη. «Προσπαθούν να το κάνουν με τη φαντασία τους, της απαντούσε, αλλά ακόμα κι αν μπορούσαν να φτάσουν στους πέρα κόσμους με τη φαντασία τους…πάλι οι άνθρωποι σπάνια πιστεύουν αρκετά στη φαντασία τους. Δεν μπορείς να δεις τους πέρα κόσμους με τη φαντασία σου, χρειάζεται να πας εκεί, να τους περπατήσεις και τότε είναι αληθινοί.
Εκείνη ξάπλωνε τις νύχτες δίπλα του και του έλεγε, πολλές φορές λυπημένη: «Δεν θα δω ποτέ τους πέρα κόσμους». Εκείνος τότε της έλεγε: «Δεν απαγορεύεται».
Κι ύστερα την…

Η Μυστηριώδεις κυρία Φ.

Εικόνα
Η κ. Φ. πάντα ήταν πάντα φειδωλή στα λόγια της. Η ηλικία της ακαθόριστη, από τριάντα πέντε έως σαράντα πέντε θα την έλεγες, ανάλογα με το κέφι και τη διάθεσή της. Είχε μετακομίσει πρόσφατα σε μια γειτονιά της Θεσσαλονίκης, όχι από τις πυκνοκατοικημένες, από εκείνες που χάνει κανείς εύκολα μέσα τους την ταυτότητά του, αλλά από τις άλλες, που είναι ακόμα σαν μικρά χωριά και κρατούν το ζεστό χαρακτήρα τους αλλά και το κουτσομπολιό. Όμως η κ. Φ. δεν έθρεψε κανένα κουτσομπολιό τους τελευταίους έξη μήνες και απογοήτευσε τις αγριόγατες. Ήταν μετρημένη στη συμπεριφορά της, στα λόγια της, στους χαιρετισμούς της, δεν ήταν αυτό που λέγαμε έκδηλη η πληθωρική, περισσότερο συμμαζεμένη και συγκρατημένη την έλεγες αλλά και μοναχική.
Κανείς δεν την είδε ποτέ να φέρνει άντρα στο σπίτι της. Κανείς δεν την είδε ποτέ να φέρνει τον οποιοδήποτε στο σπίτι της, και αρκετοί κοίταζαν, γιατί ήταν ωραία. Θεωρητική, ψηλή, ξανθιά, όμορφη με υπέροχες γάμπες. Όμως αν πρόσεχες καλά στο βάθος – ή μάλλον αν την ένιωθες – …

Η Σημασία της Χαράς

Εικόνα
Ας σου το εξηγήσω με απλά λόγια. Στόχος μου, στόχος σου, στόχος μας είναι να βρεθεί η χαρά κι αυτή σε έναν τόπο μόνο μπορεί να βρεθεί: μέσα μας. Αν είναι να βρεθεί η ευτυχία ακόμα καλύτερα, όμως η ευτυχία είναι βαθύτερα μέσα μας, πιο λεπτή υπόθεση, πιο συγκεκριμένη, πιο δύσκολη στην ανεύρεσή της, πιο καθαρή και πιο κρυσταλλική. Και η χαρά διαύγεια είναι, όμως η ευτυχία είναι πιο αέρινη.
Αυτή είναι μια αρχή, μια αρχή του συναισθήματος και της ζωής. Είναι, θα έλεγες, μια ακολουθία, και είναι έτσι από καταβολής ανθρώπου και κόσμου. Είναι έτσι από το θεό, δεν είναι έτσι ή αλλιώς, είναι μόνο έτσι όπως είναι.
Το κήρυξε ο Ιησούς, το είπαν όλοι όσοι το βλέμμα κάποτε έστρεψαν μέσα τους, πως αν δεν βρεθεί η χαρά ως βάση και θεμέλιο της ψυχής, της διαθέσεως και εντέλει της ζωής... είναι όλα μάταια, γιατί όλα έρχονται δεύτερα και το συναίσθημα πρώτο.
Δεν είναι μυστικό, δεν είναι πολύπλοκο ούτε δύσκολο στην κατανόησή του. Δεν είναι μη λογικό ούτε έξυπνο, δεν ισχύει μόνο για έναν και για έναν άλλο δεν ισ…

Τα Ψηλά Λουλούδια

Εικόνα
Θα ‘ναι καλοκαίρι, θα έχουμε ελαφριά καρδιά και θα είμαστε ευτυχισμένοι. Θα πετούμε στα σύννεφα κυριολεκτικά, και κάπου κάπου θα πατάμε στη γη με το ένα μας δάχτυλο. Θα σε αγαπώ και θα μ' αγαπάς και θ’ αγαπούμε όλο τον κόσμο, θα χάσουμε τη διαίρεσή μας, άσπροι μαύροι κίτρινοι θα είναι όλοι παιδιά του ίδιου θεού· τα λουλούδια θα είναι ψηλά τότε, θα χανόμαστε μέσα στα λουλούδια χωρίς καμία ανησυχία, τα ψηλά λουλούδια θα αντικαταστήσουν το δάσος.
Θα σου λέω κρύψου να σε βρω και θα μου χαμογελάς, θα σε αγκαλιάζω και θα αγκαλιάζω πάλι τον εαυτό μου, θα σου κάνω έρωτα και θα ζω τόσο κοντά στον αναστεναγμό σου που θα τον κυβερνώ.
Θα είναι καλοκαίρι τότε και τα νερά του ποταμιού θα είναι δροσερά και καθαρά, θα καθρεφτίζεσαι στα νερά του χωρίς καμία παραμόρφωση· θα γελάς γάργαρα και θα το βλέπεις να πάλλεται στο νερό το γέλιο σου, θα είσαι χαρούμενη και θα το βλέπεις στον ουρανό που ανοίγει, θα είσαι γαλάζια από μέσα κι από την ευτυχία τα μάτια σου δεν θα σταματούν να ανεβαίνουν - θα τα κλέβ…

Παραστρατημένη Ιστορία

Εικόνα
- Θέλετε να σας γράψω μια ιστορία; έτσι για να περάσει ευχάριστα η νύχτα της Κυριακής. Θέλετε; Μα τι σας ρωτώ; φυσικά θέλετε, σάμπως λεφτά θα δώσετε. Χμ, σκέφτομαι τί θέμα να σας αρέσει, λέω να γράψω την ιστορία μιας, χμ, αρκετά ώριμης γυναίκας, που κει πάνω που είχε αρχίσει να πιστεύει πως χάθηκε τελικά το παιγνίδι της ζωής, με χαμένη αυτοπεποίθηση, ρυτιδούλες στην ακμή τους, λίγα κιλά περίσσια και καταβυθισμένη αυτοπεποίθηση... έδωσε μια και τινάχτηκε, πέταξε κι άρπαξε την ευτυχία. Τι... δεν με πιστεύετε, μα γιατί; Την είχε πάρει λιγάκι από κάτω η ζωή - να την έβαζε κάτω, όπως κάνουν στον έρωτα, καλά θα ήταν, θα το χαίρονταν κιόλας - όμως δεν την έβαλε κάτω, την πήρε από κάτω. Ένας λάθος γάμος, μια λάθος δουλειά, δυό τρεις λάθος φίλοι και συμβουλάτορες, μια κομμώτρια, μια καφετζού, ε, πολύ δεν θέλει. Όμως την αγάπησε ένα παλικάρι, την ερωτεύτηκε.
- Καλά καλά... σβήστα όσα έγραψες, κανείς δεν θα πιστέψει την ιστορία αυτή.
- Βλάκα. Που πιάνεσαι από μια επιφάνεια κι εμφάνιση. Αυτή η γυναίκ…

Αναδυόμενη Αφροδίτη

Εικόνα
Μάλλον θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω ξανά - ίσως πολλές φορές ζούμε σε βάθη ανεξερεύνητα - απάτητα Περίμενε. Αυτό μόνο: Περίμενε Να αναδυθείς, σαν την Αφροδίτη μάθε από την Αφροδίτη δώσε έμφαση στο: θα αναδυθείς και ξέχνα αν θέλεις την Αφροδίτη δεν έχει σημασία, το να αναδυθείς τονίζεται
Περίμενε Δαμάσου Ημέρεψε Εξημερώσου Μην αποστέλλεις φωτιές, επιστρέφουν δάκρυα
Από την ανταρσία την παλιά που σε καλπάζει ξεπέζευε κοίτα το άλογο στα μάτια και κρατήσου από τα φτερά του
Σκέψου γατάκια, σκέψου μωρά αναζήτησε το τρυφερό σου στοιχείο δαμάσου εξημερώσου φτιάξε τη γροθιά χάδι και μην μάταια μαστιγώνεις τη θάλασσα
Πες για άλλη μια φορά: απόπειρα αποδράσεως ματαιώθηκε μάθε να το λες συχνά δεν υπάρχει απόδραση, μόνο ανάδυση μόνο η Αφροδίτη η Αναδυόμενη ξέρει πώς να βγαίνει από τη θάλασσα.

Εκεί που πετούν τα χελιδόνια

Εικόνα
"Μην κλαις αγάπη μου, εγώ είμαι εδώ για σένα", της είχε πει μια νύχτα που είχαν ξυπνήσει οι δαίμονες κι οι φόβοι της. Τι όμορφα λόγια, και εύστοχα, σαν να την διάβαζε, έλεγε πάντα εκείνο που εκείνη ήθελε ν' ακούσει, την προλάβαινε και τον πίστεψε.
Μια νύχτα την εγκατέλειψε, πήρε τον εαυτό του από κάτω της κι έφυγε, τράβηξε τον εαυτό του σαν χαλί κάτω από τα πόδια της.
Καθώς έπεφτε - νύχτες πολλές - συνάντησε τον αδερφό της - που είχε πεθάνει - έκανε μια στάση εκεί και μίλησε νύχτες μαζί του. Κι ο αδερφός της την άφησε. Την άφησε να πέφτει.
Παρακάτω συνάντησε τη μητέρα της - που είχε πεθάνει - έκανε μια στάση εκεί, μίλησε μαζί της, μάλωσε μαζί της, τελικά συμφιλιώθηκε μαζί της, την άφησε κι εκείνη, την κοίταζε να φεύγει με αγάπη και νοσταλγία.
Συνέχισε να πέφτει. Παρακάτω συνάντησε τον πατέρα της - που είχε πεθάνει -  μεγάλος έρωτας, ο πρώτος της. Του ζήτησε να την πάρει ξανά στην αγκαλιά του, όπως τότε που ήταν μικρή. Της έκανε το χατίρι για άλλη μια φορά, όμως κρύα η αγκα…

Στιγμή Αδυναμίας

Εικόνα
Θυμάσαι; είχες έρθει ένα βράδυ να με βρεις αναστατωμένη Κάτι σε βασάνιζε, κάτι δικό σου Θυμάσαι; είχες τρέξει σε εμένα, ενώ είχες τόσους Με ποια λογική, με ποιο αίσθημα ήρθες τότε Με ποια γνώμη για μένα, με ποια πίστη και αγάπη κρυφή Γιατί κάτι σε έχει σπρώξει
Ήσουν ζεστή, έκαιγες Πάνω στον πανικό και την απελπισία σου - θα ήταν ένα αθώο πρόβλημα - αλλά γιγάντιο γιατί με άρπαξες και δεν ήξερα αν παλαίουμε ή χορεύουμε και να φανταστείς καυχιόμουν πως γνωρίζω τα βήματα της αβύσσου
Όπου σε άγγιζα έλιωνες Είχα την αίσθηση πως τριβόσουν Και σε έχανα, ξεθώριαζες και σου φώναζα να γυρίσεις πίσω Και έτσι όπως βυθίζονταν το βλέμμα σου μέσα σου Πίσω από τις βλεφαρίδες σου… Με έπαιρνες μαζί σου
Θυμάσαι; ήσουν ολόκληρη μια κραυγή Κι από τη σιωπή σου άκουγα κράτησέ με Σε φιλούσα να σε αναστήσω, να σε γυρίσω πίσω Θαρρώ είχες ξεχάσει τον έρωτα
Θυμάσαι; πόσο σπαρακτικά με πλησίασες τότε Πόσο σπαρακτικά με πλησίασες και γυμνή ολότελα Όμως γιατί σκέφτηκες εμένα; Γιατί εμένα; Τι είχα εγώ που δεν το είχαν οι άλλοι; Γιατί μέσα σ…