29 Μαρτίου 2019

Το Τραγούδι του Τζίτζικα





Χρειάζεται να βγω από το παράθυρο και να τινάξω την άνοιξη σαν σεντόνι. Σαν σεντόνι που πάνω του πάλεψαν εραστές. Κι αναρωτιέμαι, αν γίνεται μια άνοιξη να τη φάνε τα σκουλήκια. Ίσως κακώς αναρωτιέμαι, η ιστορία φανερώνει πως το μπορούν. Ένα παράδειγμα είναι πως την άνοιξη του Φαραώ την έφαγαν οι ακρίδες. Την άνοιξη του Χριστού οι Φαρισαίοι και την Άνοιξη του Σωκράτη οι αστοί. Αν και εδώ που τα λέμε… κι οι φαρισαίοι αστοί της εποχής ήταν.

Κι όμως η άνοιξη έρχεται σαν ένας κατακλυσμός, από τον Ιησού ένα σώμα κατάφεραν να φονεύσουν κι από τον Σωκράτη επίσης ένα σώμα, τούτοι ζουν στην εποχή μας περισσότερο από πολλούς ζωντανούς. Αν το καταλάβαιναν βαθιά αυτό οι άνθρωποι θα λύναμε πολλά προβλήματα, πως τελικά – εντελώς τελικά – δεν μπορείς να κάνεις κακό, δεν μπορείς να βλάψεις.

Μπορείς να γίνεις το βάσανο κάποιου, το εμπόδιο κάποιου, το αγκάθι κάποιου, το πρόβλημα κάποιου, κι αυτό έχει να κάνει με την αυτοπεποίθησή σου και την αυτόεκτίμησή σου, αλλά και την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου. Αν αισθάνεσαι τον εαυτό σου πρόβλημα κανείς αυτό δεν μπορεί να σου το αλλάξει. Θα το περάσεις αυτό οπωσδήποτε ως πρόβλημα των άλλων.

Έξω έχει μια όμορφη μέρα, άσχετη με τα προβλήματα των ανθρώπων, κανείς δεν τη χαίρεται.
Ανάμεσα στον άνθρωπο και τη μέρα του υπάρχει μια μεγάλη απόσταση. Ανάμεσα στον άνθρωπο και τη μέρα του υπάρχει το ανθρώπινο σώμα. Μάτια που μόνο τείνουν προς τη μέρα.

Απρίλης κοντεύει, προθάλαμος του καλοκαιριού, κι ίσως οι ψυχές μας σε τούτο τον προθάλαμο να εγκλωβίζονται συχνά και να μαζεύουν δίψα και λαχτάρα αποδράσεων. Κι ύστερα, ίσως οι ψυχές μας να μας ονειρεύονται, αλλά και να μας μισούν.
Υπήρξαμε παιδιά όλο ψυχή, όλο Απρίλη, ολόκληρα καλοκαίρι και φωτεινά.
Πριν γείρουν τα μεγάλα μας μάτια. Κάποτε ο κόσμος υπήρξε φιλικός, μετά, έγινε απλά άδικος. Κι αλλάξαμε εμείς μέσα στις εποχές. Κι ενώ οι εποχές συνέχισαν πολλοί από εμάς σταμάτησαν. Κι ενώ η γη συνέχισε να γυρίζει εμείς ρίξαμε άγκυρα στο βυθό μας. Έτσι χάσαμε το βήμα. Η μέρα ακολουθούσε πάντα με ακρίβεια την πορεία της, όμως οι άνθρωποι μαλώσαμε με τη μέρα. Κι ενώ απλά μέρα ήταν, θελήσαμε να την φτιάξουμε δικιά μας κι έτσι την είπαμε. Δικιά μας μέρα, όμως σύμφωνοι με τη μέρα, υπήρξε κάτι που χρειάστηκε να βρεθεί ξανά.

Για να συμφωνήσεις με τη μέρα χρειάζεται να πάρεις γραμμή από τη μέρα, στον ήλιο να γίνεσαι ήλιος και νύχτα στη νύχτα, το απόγευμα απογευματινός και στη βροχή βρόχινος, να παγώνεις στο κρύο να λιώνεις στη ζέστη. Την άνοιξη να είσαι ερωτευμένος πάραυτα και να έχεις μάτια για τις αμυγδαλιές και όσφρηση για τις μυρουδιές, να έχεις αφή για τα μαλακά πράγματα και χάδι για τα πονεμένα, να έχεις στοργή για τα ξένα, γιατί έγινε τέχνη πια να πλησιάζεις τα πράγματα και πολλοί άνθρωποι στο τραγούδι των τζιτζικιών ακούν θρήνο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Νέα & Όμορφη

                      - Η Κυρία Σάμπς προχθές σκοτώθηκε. Έπεσε μέσα σε μια λακκούβα του δήμου και σκοτώθηκε. Έτσι απλά, και δεν είχε τ...