Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2019

Ο ήλιος

Εικόνα
Στην αναζήτηση του ηλίου κατέβαινε μέσα σου περνώντας από τις συμπληγάδες Σίγουρα θα υπάρχει στα σπλάχνα μας ένας ήλιος ικανός όσο άλλοτε, όσο πάντοτε, Ικανός να μας κρατάει ψηλά, ένας ήλιος σαν αδερφός Όπου καμία νύξη δεν τον χαράζει Ένας ήλιος που καρτερεί - ο ήλιος της υπομονής Σίγουρα από τα ραγισμένα σπλάχνα μπορείς να τον δεις να λάμπει Διαμάντι μέσα στα ναυάγια - άξιοι οι βουτηχτές που τον ανακαλύπτουν Και τον φέρνουν με χίλιους κόπους στην επιφάνεια Έναν ήλιο που τον αντλούν αχτίδα αχτίδα, Αχτίδα παραπόνου κι άλλη μια παρηγοριάς Όμως αν φωτίσει ένας τόσο ισχυρός ήλιος τα σπλάχνα κάθε σκιά θα πάψει το ουρλιαχτό της Θέλω να πω θα αλλάξει η διακυβέρνηση στον κάτω κόσμο Ως τότε, για τους νοσταλγούς, σιωπή από δάκρυα Όμως δεν μπορεί, ο ήλιος υπάρχει, τον έχω δει σε μάτια να παλεύει Ανάμεσα σε σκούρα επιδερμίδα – σκούρα από το πάθος, ή τον πόθο Σκούρα είπα, όχι σκουριασμένη Κι ύστερα, τι άλλο είναι ο έρωτας αν όχι ένας ήλιος που βαδίζει στην ανηφόρα Το άρωμα των σπλάχνων γίνεται φιλί
Ο ήλιος ο βυθι…

Η Ηχώ

Εικόνα
Έβλεπε το ηλιοβασίλεμα, "τι σκέφτεσαι;" τη ρώτησε, "όχι πολλά πράγματα". - Θέλεις να μείνεις μόνη; - Αυτή τη στιγμή όχι και ναι. - Από το όχι φεύγεις, στο ναι πηγαίνεις, της είπε. - Θέλω να καταλάβω, είπε εκείνη. - Να καταλάβεις; Τι να καταλάβεις; Πέρασαν τόσοι άνθρωποι από τη ζωή που δεν κατάλαβαν. Έχει καμιά σημασία να καταλάβεις; Η ζωή είναι για να τη ζεις όχι για να την καταλαβαίνεις. Ο ήλιος πλάγιασε πίσω από το βουνό. - Κοίτα, κοίτα χρώματα, του είπε, με γεμίζουν έκσταση! Εκείνος έσκυψε και τη φίλησε στο σβέρκο, εκεί που υπήρχε λίγο χνούδι από τα μαλλιά της κι ανατρίχιασε, τυλίχτηκε στην εσάρπα της, έκανε λιγάκι ψύχρα. - Κάποια φορά, με πλησιάζει η αίσθηση πως είμαι μόνη πάνω στον πλανήτη. - Είσαι μόνη πάνω στον πλανήτη, όλοι οι άνθρωποι είναι μόνοι πάνω στον πλανήτη, μερικοί έχουν σχέσεις, άλλοι έχουν σχέσεις για να μην είναι μόνοι στον πλανήτη. - Κι όμως, θα ορκιζόμουν πως είναι όμορφα, του είπε. - Είναι όμορφα, δεν χρειάζεται να ορκιστείς, σε πιστεύω. - Τι είμαι; - Είσ…

Παρά λίγο Καλοκαίρι

Εικόνα
Με το ‘να και τ’ άλλο ήρθε πάλι το καλοκαίρι Ποτέ δεν αργεί, πάντα στην ώρα του Πειστικό χωρίς καμία προσπάθεια Ζεστό από τη φύση του Με το ‘να και τ’ άλλο ζητάει καρδιά για να το ζήσεις Και συντροφιά να το χαρείς Μα με το 'να και τ’ άλλο ξεχνάμε σημαντικές λεπτομέρειες Όπως να ζούμε στην ώρα μας Λίγο ο φόβος, λίγο τα μακρινά πουλιά, λίγο τα όνειρα του ορίζοντα Λίγο το χθες λίγο το αύριο, λίγο η αγάπη που βουλιάζει Λίγο ο δισταγμός, λίγο η αμφιβολία, λίγο η χαμένη πίστη Λίγο το ένα λίγο το άλλο, μας φτιάχνουν ένα πολύ να αντιμετωπίσουμε
Λίγο το ένα λίγο το άλλο γεμίζει κηλίδες ο καιρός Η ομορφιά των δροσερών κοριτσιών εξέταση Τα σώματα νάρθηκες και λίγο με το ένα λίγο με το άλλο Ο έρωτας κατεβαίνει Ανεβαίνει η επιβίωση, η επιτυχία, ο ανταγωνισμός Και τα πουλιά που κελαηδούν πνίγονται Λίγο το ένα λίγο το άλλο μες το ίδιο πηγάδι Θολώνουν τα νερά
Λίγο το ένα λίγο το άλλο, λίγο οι γνώμες των ανθρώπων Λίγο η γνώμη μας γι' αυτούς Λίγο το σωστό, λίγο το λάθος Λίγο η ελπίδα, λίγο η ματαιοδοξία Λίγο το…

Ο κήπος που ανθίζει

Εικόνα
Υπάρχουν πολλά προβλήματα, πολλά να αντέξει κανείς, αλλά νά, είναι ο κήπος που ανθίζει. Υπάρχουν πολλά να ελπίσεις, πολλά να φοβηθείς, όμως νά, είναι ο κήπος που ανθίζει. Πολλές φορές δε ξέρω, πολλές φορές δε μιλώ, είναι ο κήπος που ανθίζει. Πολλές φορές κάθομαι σιωπηλός, χωρίς να περιμένω, χωρίς να προσδοκώ, είναι ο κήπος που ανθίζει. Άλλες, μου λεν για τα στραβά του κόσμου αλλά σαν να γελώ – είναι ο κήπος που ανθίζει. Κι άλλες, ενώ βρίσκομαι στο μέσων μιας μεγάλης οχλαγωγίας, ξάφνου όλοι σταματούν να μιλούν και κανέναν δεν ακούω, είναι ο κήπος που ανθίζει Κι άλλες φορές, ενώ άλλα σκέφτομαι, τα χέρια μου ανοίγουν σε μια αγκαλιά, είναι ο κήπος που ανθίζει. Κι ενώ είχα να πάω αλλού, αλλού πηγαίνω, είναι ο κήπος που ανθίζει. Κι ενώ είχα δουλειές να κάνω κατέβηκα στη θάλασσα, είναι ο κήπος που ανθίζει. Με κάλεσαν σε μια συγκέντρωση αλλά το ανέβαλα με μια δικαιολογία, και κάθισα μόνος σπίτι να αφουγκράζομαι το σκοτάδι, χωρίς καμία λογική να μου λέει πως πέρασα καλύτερα, όμως νά, είναι ο κήπος που …

Η Πίστη

Εικόνα
«Φλυαρήσαμε πολύ, τώρα ας φιληθούμε», Όλο κάτι τέτοια παράξενα της έλεγε και την εξέπληττε. Ήταν σα να είχε δικό του δίκιο. Πως την κέρδισε δε κατάλαβε – μόνο του ήρθε. Την άφηνε πάντα ελεύθερη να φύγει, ποτέ δεν έφευγε· γύριζε πάντα γύρω του όπως μια μέλισσα γύρω από ένα λουλούδι. Κάποιες φορές, της έδινε την εντύπωση πως δεν τον ένοιαζε. Την εντύπωση μιας αυτάρκειας, ενός ανθρώπου αυτόευτυχισμένου. Σαν να είχε τελειώσει με την ανάγκη. Ενός ανθρώπου που δεν κάνει τίποτα για να καταφέρει το οτιδήποτε γιατί τίποτα δεν του λείπει. Ωστόσο εκείνη το καταλάβαινε, πως είχε ανακαλύψει την ανοιχτή αγάπη. Ήταν τόσο γαληνεμένος κάποιες φορές που την τρόμαζε. Κανέναν κυματισμό δεν φανέρωνε η μορφή του, σαν ένα κέρινο – πλην απαλό άγαλμα. Λες και είχε λιώσει το συναίσθημά του πάνω στη μορφή του και το σώμα του είχε λιώσει μέσα στο συναίσθημά του. Μπορούσε να απομένει για ώρες σιωπηλός και να κοιτάζει, θα έλεγες πως χανόταν – ωστόσο δεν συνέβαινε, είχε επίγνωση του περιβάλλοντος – του στενού και του …

Η ψυχή των λουλουδιών

Εικόνα
Η μάνα μου υπήρξε μια απλή γυναίκα. Δεν καταλάβαινε πολλά για την πολιτική και τη λειτουργία του κόσμου, όμως ήταν πάντα χαρούμενη και ανθισμένη, ποτέ δε σκοτείνιαζε. Μάλλον ήταν λαϊκή, κορίτσι του λαού, εγώ έβλεπα να αγαπά πολύ τα λουλούδια. Γεννήθηκα μέσα σε ένα λουλουδιασμένο περιβάλλον. Δεν είχε κάποια μόρφωση, όμως ένιωθα να τα γνωρίζει όλα. Γεννήθηκε στο φως και έμεινε στο φως. Οι μορφωμένοι γεννιούνται στο φως και περνούν μέσα από το σκοτάδι για να επιστρέψουν στο φως, μερικοί δεν τα καταφέρνουν ποτέ. Μερικοί μεγαλώνουν για να μπορέσουν να επιστρέψουν και να ξαναγίνουν παιδιά. Μαθαίνουν, κι ύστερα όσα έμαθαν τους γίνονται βραχνάς και βάσανο και αργότερα μπαίνουν σε διαθέσεις λήθης κι αποξεχασμού και λησμονιάς, για να μπορέσουν να ξεχάσουν όσα έμαθαν και να τους φτάσει, μετά από μεγάλα βάσανα, η πρώτη τους αθώα μνήμη και οι μυρουδιές τους. Κι αφού έγραψαν πάρα πολλά στην ψυχή τους σαν ένα τεράστιο βιβλίο, αρχίζουν να διαβάζουν τις σελίδες του με πόθο να φτάσουν στο ριζικό λευκό.
Έν…

Χορός στο Ημίφως

Εικόνα
Μίλα μου, μίλα μου, εγώ θα καθίσω εκεί στη γωνιά και θα σ’ ακούω. Μίλα μου, πες πως μου γράφεις, το ίδιο είναι. Μίλα μου, νιώθω την ψυχή σου απόψε βαριά. Μίλα μου, μη φοβηθείς, μη μου αποκρύψεις, πες την αλήθεια όπως έρχεται, με λέξεις που εκείνη θα επιλέξει. Μίλα μου, κι αν θέλεις κοίτα με για λίγο σαν έναν εχθρό, θα το αντέξω. Μίλα μου, μπορώ να πληρώσω για λίγο ενός άλλου ανθρώπου την αδικία. Δεν θα σε παρεξηγήσω, νιώθω πως κάποιος σε πλήγωσε τα περασμένα χρόνια. Όμως μίλα μου, κι αν σου έρθουν δάκρυα μη τα σταματήσεις, σου ζητώ μια απελευθέρωση απόψε και θα τη σεβαστώ. Ακόμα και να με χτυπήσεις θα δεχθώ από την κατανόηση, εσύ θα με χτυπάς κι εγώ θα προσπαθώ να σε αγαπώ. Θα κάνει καλό αυτό και στους δυό μας. Όμως μίλα μου, γιατί αισθάνομαι κάτι να κρύβεις και από τους δυό μας. Κι έχεις μάθει εσύ να μου ζητάς να γυρίζουμε σε έρωτα την οργή. Όμως μίλα μου, απελευθέρωσε το φόβο, πες πως με εμπιστεύεσαι, αύριο θα το ξεχάσω. Όμως μίλα μου, βλέπω στο σώμα σου κάτι χαρακιές, γύρισε και δείξε μου …

Το Κύμα και ο Ωκεανός

Εικόνα
Γνώρισα τη ζωή του κύματος, την έζησα, τώρα κατεβαίνω στον Ωκεανό Είναι πιο ήσυχα, πιο ατάραχα, πιο σιωπηλά Μπορώ να ενωθώ ξανά με το κύμα, όμως η θέση μου είναι στον Ωκεανό Η μόνη σταθερή μου θέση Ο δρόμος με πηγαίνει πίσω μου, είναι η μόνη κατάληξη μου, το μόνο μου όνειρο Να ενωθώ με τον Ωκεανό, τη Μάνα που με γέννησε
Γνώρισα τη ζωή του κύματος, με πήγε δω με πήγε κει, με χτύπησε στα βράχια Ως κύμα με άλλα κύματα σχετίστηκα, ως Ωκεανός σχετίζομαι με το Όλον Είναι ωραία η αίσθησης, πιο Πλατιά, πιο Απέραντη Μέσα στον Ωκεανό Διαλύομαι, επιστρέφω στην Προέλευσή μου Γυμνός όπως η Μάνα με Γέννησε Με αγόγγυστη μέρα, φιλικός προς τον ήλιο
Γνώρισα τη ζωή του κύματος, δεν ήταν ψηλά δεν ήταν χαμηλά Όμως τώρα είναι η ώρα μου να υποχωρήσω στα άδυτα του Κήπου Να κατέβω να ψάξω το Ασημένιο Φεγγάρι Να περιέλθω εξ ολοκλήρου στον δίχως παράπονο χώρο Να καταθέσω τη μοιρασιά του εαυτού μου στην Ένωση Να ενωθώ με τα νερά της Γαλήνης, στην πίσω Λάμψη που τρομάζει
Όμως γνώρισα τη ζωή του κύματος, τα σκέρτσα των νερών κα…