03 Ιουνίου 2019

Διάλογος στο λιμάνι







- Κλαίτε;
- Όχι, μπήκε ένα σκουπιδάκι στο μάτι μου.
- Κλαίτε, παραδεχθείτέ το.
- Μα γιατί να κλάψω εγώ; Δεν έχω λόγο…
- Παραδεχθείτέ το πώς κλαίτε έτσι… χωρίς λόγο, κλαίει η ψυχή σας.
- Αφήστε με σας παρακαλώ…
- Δεν σας κρατώ.
- Κι όμως με κρατάτε.
- Όχι εγώ. Σας κρατά ο κόσμος, η σκέψη σας, η ζωή σας, αλλά όχι εγώ.
- Πως το ξέρω;
- Μα εγώ σας συγχωρώ και σας απελευθερώνω.
- Κύριε μη φεύγετε παρακαλώ, συγχωρέστέ με, το χρειάζομαι, το έχω ανάγκη, συγχωρέστέ με εκ μέρους της ανθρωπότητας.
- Ωραία λοιπόν, με το ανθρωπινό μου δικαίωμα σας συγχωρώ εκ μέρους της ανθρωπότητας, αισθάνεστε καλύτερα τώρα; Όμως πείτε μου, ποιος σας πείραξε;
- Δεν ξέρω.
- Δεν περίμενα διαφορετική απάντηση. Δεν ξέρετε λοιπόν που οφείλεται το δάκρυ σας, ο πόνος σας και ο φόβος σας.
- Όχι, δεν ξέρω. Όλα είναι θολά αν γυρίσω πίσω στην ανάμνησή μου.
- Μπορώ να γονατίσω λιγάκι μπροστά σας και να σας φιλήσω το χέρι;
- Μα έτσι στα καλά καθούμενα;
- Ναι, γιατί δεν το αξίζετε;
- Δεν ξέρω, ντρέπομαι λιγάκι.
- Α, όχι, να μην ντρέπεστε, αφεθείτε να εξυψωθείτε, και προσέξετε, μην σαν βρει η κολακεία.
- Τι παράξενος που είστε…
- Απλώς σας δείχνω σεβασμό, δεν το έχετε συνηθίσει;
- Σκέφτομαι πως θα μου ζητήσετε κάποιο αντάλλαγμα, και επιφυλάσσομαι.
- Ναι, σκέφτομαι να σας ζητήσω κάτι, ένα φιλί στο μάγουλο.
- Στο μάγουλο, κάτι τόσο αθώο; Έχω καιρό να φιλήσω έναν άντρα στο μάγουλο, κάτι τόσο αθώο.
- Θέλησα απλά να σας δείξω κάτι που δεν έχει ενοχή. Δεν ξέρετε κάτι που να μην έχει ενοχή;
- Ομολογώ πως…
- Μην ομολογείτε, κλάψτε, το ίδιο είναι, θα καταλάβω εγώ πως ομολογείτε. Ξέρετε, υπάρχει κάτι χωρίς πονηρή ιδέα.
- Εγώ δεν το ξέρω.
- Ναι, υπάρχει κάτι χωρίς πονηρή ιδέα, η αθώωση.
- Εγώ δεν το ξέρω. Όμως τώρα που το σκέφτομαι… για ποιο πράγμα είμαι ένοχη;
- Αυτό εγώ δεν το ξέρω.
- Σηκωθείτε τώρα, κάνετε μια κίνηση σας να μου χαρίζετε λουλούδια χωρίς να κρατάτε στα χέρια σας λουλούδια.
- Συγνώμη, ξεχάστηκα, αλλά ήθελα να βρεθώ λιγάκι χαμηλά. Ήθελα να δω πως φαίνεται ο κόσμος από χαμηλά.
- Και πως φαίνεται.
- Ουρανός.
- Με αγαπάτε;
- Το ζήτημα δεν είναι αν εγώ σας αγαπώ, αλλά πως νιώθετε εσείς γι’ αυτό.
- Δεν ξέρω.
- Θα σας δώσω δύο επιλογές, η μία να φύγετε η άλλη να έρθετε, εσείς προς τα πού κινείστε;
- Εγώ… εγώ… μένω παγωμένη.
- Αν φύγετε, δεν θα φύγετε από εμένα, κι αν έρθετε δεν θα έρθετε σε εμένα.
- Παράξενα μιλάτε, αφού εσείς με καλείτε, αν φύγω θα φύγω από εσάς, κι αν έρθω σε εσάς θα έρθω.
- Όχι, δεν είναι έτσι, αν φύγετε θα φύγετε από την αγάπη, κι αν έρθετε θα έρθετε στην αγάπη, όμως πολλές φορές για να έρθετε στην αγάπη χρειάζεται από την αγάπη να φύγετε.
- Είναι παράξενα όλα αυτά για μένα και δυσνόητα.
- Τι είναι γνωστό σε εσάς;
- Το φιλί.
- Τι θέλει να πει το φιλί;
- Δεν ξέρω, ξέρω μόνο πως μου ζητάει να είμαι εκεί. Όταν φιλώ δεν σκέφτομαι τίποτα, όταν φιλώ είμαι παρόν στη ζωή μου.
- Θέλω να σας φιλώ σαράντα χρόνια. Όμως κλαίτε, γιατί κλαίτε πάλι;
- Δεν μπορώ να σας ερωτευτώ κύριε, γι’ αυτό κλαίω.
- Μα γιατί, επιστρέψτέ το στον εαυτό σας, θα νιώσετε όμορφα, σας το υπόσχομαι, θα πάρετε λίγη από εκείνη τη γεύση των φτερών.
- Μη μιλάτε έτσι σας παρακαλώ, δεν μπορώ να σας ερωτευτώ, για αυτό πάρτε με απλά μαζί σας. Τραβήξτέ με τη δύναμή σας, παρασύρετέ με, όμως σας παρακαλώ, πάρτε με μόνο από εδώ.
Κύριε… κύριε… μη φεύγετε, λυπηθείτε με σας παρακαλώ.
- Μα δεν μου μιλάτε για τη ζωή σας.
- Δεν μπορώ να σας μιλήσω για τη ζωή μου, πάρτε με μόνο από εδώ.
- Ελάτε απλά προς το μέρος μου.
- Κύριε, δεν με καταλάβατε, δεν μπορώ να έρθω εγώ προς το μέρος σας, χρειάζεται εσείς να με τραβήξετε.
- Μα αν σας τραβήξω εγώ θα σας βγάλω στη θάλασσα.
- Αχ ναι, βγάλτε με στη θάλασσα. Είμαι καιρό εδώ, είναι όλα παλιά εδώ, κουράστηκα εδώ, απελπίστηκα.
- Αν σας πάρω εγώ θα σας φέρω στ΄ ανοιχτά.
- Αχ ναι κύριε, φέρτε με στ' ανοιχτά, θέλω να δω πως είναι…
- Λύστε λοιπόν το σχοινί κι αποχαιρετίστε το γνώριμο λιμάνι σας.
- Τώρα είναι αργά να ξεκινήσω για τ' ανοιχτά.
- Αύριο θα είναι πιο αργά.
- Φοβάμαι κύριε, φοβάμαι.
- Προφανώς το άγνωστο.
- Ναι κύριε, το άγνωστο φοβάμαι.
- Κι όμως, είναι μέσα στο άγνωστο που ζείτε. Εγώ σαν δείχνω απλά το γνωστό σας.
- Πάλι δεν καταλαβαίνω.
- Αφήστέ μου το χέρι σας παρακαλώ.
- Μη φεύγετε.
- Ακούω να λέτε μην έρχεστε. Δεν σας καταλαβαίνω πάντα, δεν φεύγετε από έναν τόπο που δεν είστε καλά;
- Για πού κύριε, για πού; Ο άλλος τόπος είναι μονάχα όνειρο.
- Έστω για εκεί. Προτιμάτε όμως τη βεβαιότητα. Πως θα με ερωτευτείτε έτσι;
Πονάτε, κι όμως δεν αναζητάτε τη χαρά, αν και αυτός είναι ο σκοπός του πόνου.
Φοβάστε και δεν προχωράτε προς το θάρρος, αν και αυτός είναι ο σκοπός του φόβου.
Κάθεστε απλά εκεί, ακίνητη, δεμένη σαν ένα άγαλμα.
- Κύριε, περιμένω...
-Τι περιμένετε, τον ελευθερωτή σας; ή μήπως τη σύνταξή σας;
- Μην είστε σκληρός μαζί μου.
- Κλαίω μαζί σας από κατανόηση. Όμως δεν έρχεστε μαζί μου και να που βραδιάζει κι εγώ πρέπει να φύγω.
- Για πού; Για πού; Αυτό πέστε με μόνο: για πού;
Μα μόνο μου χαμογελάτε, αυτή είναι η απάντησή σας;
Μα εσείς μόνο μου χαμογελάτε. Σταθείτε, μη φεύγετε,
Αχ, εσείς μόνο μου χαμογελάτε.

- Δεν έχω απαντήσεις κυρία μου, ούτε κάποια βεβαιότητα, μάλιστα δεν έχω ούτε υπόσχεση για εσάς, ούτε πρόβλεψη. Λίγο έρωτα μόνο είχα. Όμως τώρα πρέπει να φύγω.
- Αχ! Που πηγαίνει! Που πηγαίνει? Στο χαμό του, στον χαμό του! Βαδίζει ίσια πάνω στην ίδια του την καταστροφή!
Όμως χαμογελά, χαμογελά κι εγώ τι κάνω εδώ; Και που είναι η απάντηση, γιατί δεν έρχεται;

01 Ιουνίου 2019

Η Αποδημία





Όλα τα πάντα μπορούν ανά πάσα στιγμή να καταστραφούν, όλα να αλλάξουν και να αποδιοργανωθούν, γιατί όλα ισχύουν ως τώρα, την παρούσα στιγμή. Αναρωτιέμαι πού στηρίζεις τη βεβαιότητα σου, μήπως στη σκέψη σου; Όλα μπορούν να αναιρεθούν, την επόμενη στιγμή να μην ισχύουν, κάθε στιγμή μπορείς να μείνεις στον αέρα, άλλωστε σε αυτά οφείλεται η ανησυχία, ο φόβος, η ανασφάλεια.

Αναρωτιέμαι πως καθησυχάζεις τον εαυτό σου, μήπως με τη σκέψη σου;
Η σκέψη εντός του χρόνου λειτουργεί, έξω από το χρόνο δεν λειτουργεί. Χρειάζεται να βγεις έξω από το χρόνο σου για να ησυχάσεις, να γαληνέψεις, να βρεις την ειρήνη.

Τι ισχύει όμως έξω από το χρόνο, που είναι έξω από τη σκέψη; άλλοι νόμοι.
Όπως η εμπιστοσύνη. Εμπιστέψου, πως τελικά όλα συμβαίνουν και θα συμβούν για το Ανώτερο Καλό σου. Δεν είναι του εγώ σου, για το Ανώτερο μιλάμε.

Το καλό του εγώ δεν είναι το ανώτερο, ούτε εσύ είσαι ο ανώτερος εαυτός σου ως εγώ.
Το ανώτερο καλό σου μπορεί να μην το ξέρεις, να είναι ένας δρόμος που σου είναι μυστικός.
Τόσο στεναχώρια, τόσο άγχος, τόση μέριμνα, τόση φροντίδα για τον εαυτό. Για κάτι που τελικά, αν το σκεφτείς με την καρδιά σου, δεν μπορεί να κινδυνέψει ούτε να χαθεί.

Γιατί είναι κάτι που υπάρχει, απλά υπάρχει, όλο το άλλο είναι ο στολισμός του. Πολλές φορές ο στολισμός αυτός είναι το ίδιο το βάρος του εαυτού. Άλλο να τον στολίζεις με ένα απλό κόσμημα και άλλο με τόνους χρυσάφι, και το χρυσάφι μπορεί να σε πάρει από κάτω, να θαφτείς μέσα στο χρυσάφι, κι αν είσαι θαμμένος μέσα στο χρυσάφι τον ήλιο δεν τον βλέπεις. Γενικά δεν έχει σημασία το τι θα σε θάψει, το θάψιμο είναι το πρόβλημα. Δεν έχει καμία σημασία αν πάνω από το μνήμα σου ρίξουν λιγάκι χώμα και φυτρώσουν μερικά λουλούδια… ή να σε θάψουν κάτω από τόνους μάρμαρο. Θα μου πεις θαμμένος κάτω από το λευκό γίνεται; Γιατί να μη γίνεται; Το θάψιμο ισχύει σε κάθε περίπτωση. Είναι σα να μου λες, αν έχει καμία σημασία για σένα, αν ο σταυρός που σε σταύρωσαν είναι πλατινένιος και τα καρφιά που έμπηξαν στα χέρια σου ασημένια. Μήπως πονούν λιγότερο; Μήπως το αίμα που τρέχει θα είναι μπλε; Κόκκινο θα είναι πάραυτα. Κι αν σε μαστιγώσουν με ένα μαστίγιο με χρυσές λουρίδες, μήπως θα σε φτάσει αλλιώτικος πόνος από το σώμα σου;

Άλλους νόμους θα συναντήσεις στο βάθος της καρδιάς σου. Σαν βγεις από την οριζόντια ζωή και περάσεις στην κατακόρυφη… από άλλες σκέψεις, άλλες ιδέες θα βρεις να κρατηθείς. Από τα αόρατα θα πιαστείς, από το αίσθημά σου θα κρατηθείς, γιατί άλλο να κολυμπάς και άλλο να είσαι η θάλασσα.

Εμπιστεύσου, δήλωσε μια και καλή πως δεν ξέρεις κι ας είναι αυτή η γνώση σου. Ο έλεγχος στη ζωή πολλά δεινά επιφέρει, και γυρίζει και έλεγχος πάνω στους άλλους και στρεβλώνουν πολύ τα πράγματα, οι σχέσεις και οι υποθέσεις της ζωής. Χρειάζεται να ριζωθείς μέσα στο ίδιο σου το αίσθημα και από τα μάτια του να δεις τη ζωή, τη ζωή της καθαρής σου καρδιάς. Γιατί από εκεί ξεκινάει η σταθερότητα, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά το σταμάτημα της σκέψης και η ανεύρεση της εμπιστοσύνης και της πίστης. Που τελικά θα σε οδηγήσουν να καταλήξεις μέσα στην ίδια σου την έμπλεη, ανοιχτή σου αγάπη, στον χώρο σου τον ιερό, με δακρυσμένα τα μάτια του κτήνους

Α ναι, οι καταστάσεις θα σε οδηγήσουν με τελειότητα να βρεις την χαμένη σου εμπιστοσύνη, ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω σου, όσο χάος και ανεμοδούρα κι αν πρυτανεύει…εσύ χρειάζεται να σταθείς πίσω από την οθόνη του μυαλού σου, πίσω από τη ζωή της προσωπικότητάς σου, εκεί όπου είσαι ο χειριστής και διαχειριστής των υποθέσεών σου. Κι ίσως ένας απλός εργάτης του φωτός, ένας υπασπιστής του ήλιου, κάποιος απλώς σε υπηρεσία, στην υπηρεσία ενός υψηλού ιδανικού, ένας υπηρέτης.

Μάθε να ακούς, τέχνη σαν αυτή δεν έχει. Να συμμαχείς και να συνεργάζεσαι με το Ανώτερό σου. Θεός αν είναι, Εαυτός άλλης Βαθμίδας, Σύμπαν ή κάποιο Αλόγιστο Ύψος Κενό, και Ενέργεια να είναι μόνο αλλά με περίεργες ιδιότητες.

Ό,τι κι αν είναι, αν σταθείς μια στιγμή και αφουγκραστείς στο σκοτάδι, θα καταλάβεις πως υπάρχει κάτι εκεί έξω, που είναι ταυτόχρονα εκεί μέσα, και θέλει το ένα με το άλλο να σμίξουν στο ένα σημείο. Γιατί στο ένα σημείο ανοίγει διάπλατα ο κόσμος.

Η Μετάβαση λαμβάνει χώρα εντός της ζωής, φεύγεις από τη σκέψη κατεβαίνεις στη ζωή της καρδιάς κι έτσι επιστρέφεις, γυρίζεις σπίτι σου. Αν παραμείνεις στη σκέψη η καρδιά σου δεν θα σε φτάσει ποτέ.

Η Δίψα

Δεν ξέρω καλή μου, δεν ξέρω, αλλάζω βαθιά Περπατώ πλέον πάνω σε τριγμούς σταφυλιών Νέοι κόσμοι μου αποκαλύπτονται διαρ...