Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2019

Ο καιρός της σποράς

Εικόνα
Ήταν ωραία ομολογουμένως, όμως δεν ξέρω αν ήταν ωραία στα μάτια όλων. Την τριγύριζα όπως η μέλισσα ένα λουλούδι που σημαδεύει τον πυρήνα του, δηλαδή το γλυκύτατο κέντρο του, κι ο άνθρωπος δεν διαφέρει. Εγώ τότε έκανα πως ψάρευα, ήμουν ερασιτέχνης ψαράς, και με δίχτυ και με αγκίστρι ψάρευα, μάλιστα μερικές φορές ήμουν το ίδιο το δόλωμα. Ο Ιησούς είπε, ένας ψαράς έπιανε ψάρια και τα μικρά τα πέταγε ξανά στη θάλασσα, ξεδιάλεγε και κρατούσε τα μεγάλα – παραβολικός και συμβολικός πάντα ο Κύριος, Μέγας Ποιητής.
Εκείνη κατέβαινε το πρωί στην παραλία – κατά της δέκα – και έφευγε με το σούρουπο. Έψαχνα να βρω έναν τρόπο να την πλησιάσω, όμως επειδή δεν έβρισκα – ή δεν μου άρεσαν όσοι σκέφτηκα – την πλησίασα χωρίς τρόπο. Είπα θα την πλησιάσω και ο τρόπος θα βρεθεί, θα με φωτίσει ο θεός εκείνη την ώρα.
Πράγματι με φώτισε, το κατάλαβα γιατί δεν με δάγκωσε. "Θα πρέπει να έχεις χρόνια να κοιμηθείς", της είπα, "γιατί σε βλέπω μια βδομάδα τώρα στην παραλία ξαπλωμένη στην πετσέτα να κοιμάσα…

Μοναχική ύπαρξη

Εικόνα
Η Φ. κάθισε σε ένα καναπέ (ανάκλιντρο ήταν) κι άρχισε να κεντάει. "Τι κάνεις εκεί;", "κεντάω", είπε. "Μου αρέσει και το κάνω", συμπλήρωσε, "πρόσεξέ το λιγάκι, σαν μια τέλεια ακολουθία δεν ακούγεται, πρόσεξε μόνο τον ήχο των λέξεων: μου αρέσει και το κάνω".
Όμως μου φάνηκε τόσο παράξενο εκείνο το απόγευμα. "Δηλαδή πηγαίνεις κι αγοράζεις όλες αυτές τις κλωστές και τα τσιγκελάκια και κεντάς;". "Ναι, και τα βρίσκω σπάνια πια", απάντησε. Μετά, αναστέναξε βαθιά και έκανε τον σταυρό της, πρόσεξα σε μια γωνιά της κρεβατοκάμαρας ένα μικρό εικονοστάσι που είχε. "Χτυπάει η καμπάνα εσπερινό", είπε κι έκανε ξανά το σταυρό της. Εγώ ομολογώ δεν την άκουσα.
Την είχα γνωρίσει πριν μερικές μέρες αλλά πρώτη φορά την επισκεπτόμουν στο σπίτι της, είχα προσέξει βέβαια εξ αρχής, πως είχε έναν έρωτα με τα θρησκευτικά και πως ήταν κάπως εκτός εποχής, όμως ήταν γλυκιά και μιλούσε όμορφα, ήταν ευγενική και πίσω από τα κομψά γυαλάκια της τα μάτια …

Το Βήμα

Εικόνα
Αν δεν συνειδητοποιήσεις την κατάσταση όπως έχει τώρα δεν μπορείς να κάνεις ένα θετικό βήμα. Εδώ συναντάς την αποδοχή, που ουσιαστικά είναι άνοιγμα. Και εδώ συναντάς τη συγχώρεση, που ουσιαστικά είναι χώρος, αν δεν ανοίξεις το χώρο που θα προχωρήσεις; Αν δεν ανοίξεις το χώρο σου θα χτυπάς προς τα έξω τους άλλους.
Αυτό συνήθως γίνεται με το θυμό.
Χρειάζεσαι την αλήθεια για να πεις αυτός είμαι και έτσι έχει η κατάσταση τώρα, αυτό δεν είναι δεσμευτικό, είναι απλά παραδοχή και η παραδοχή είναι εύρος. Από τη στιγμή που θα το πεις ήδη έχεις αποχτήσει μια σταθερή βάση, από εκεί μπορείς να κάνεις το καλύτερο βήμα, αλλά αν δεν συνειδητοποιήσεις το όπως είναι τώρα που θα πατήσεις; Κι αν δεν το συνειδητοποιήσεις πως είναι τώρα; Έτσι κι αλλιώς είναι όπως είναι, να το καταλάβεις χρειάζεται.
Μετά, αυτό που χρειάζεται είναι να εντοπίσεις το θετικό του τώρα και να σταθείς σε αυτό. Το θετικό υπάρχει μέσα σε όλα τα τώρα του κάθε ανθρώπου, το ζήτημα είναι να το δεις και να κρατήσεις το βλέμμα σου σταθερά …

Κόκκινο φεγγάρι

Εικόνα
Δεν περίμενα να τη συναντήσω εκεί, μάλιστα δεν περίμενα να τη συναντήσω πουθενά, αν και όταν έριχνα το βλέμμα πίσω μετά κατάλαβα πως τον τελευταίο καιρό τη σκεφτόμουνα. Έβγαινα συχνά βόλτα τη νύχτα τότε στη σκάλα της παραλίας, μάλιστα έβγαινα από το σπίτι μόνο τη νύχτα και σκεφτόμουνα να πάρω ένα σκύλο. Δεν ήταν που ήμουν μόνος, δεν με πείραζε αυτό, άλλωστε όλη τη ζωή μου μόνος ήμουν, όμως είχα τελευταία μια αλλιώτικη μοναξιά, την ένιωθα να ανοίγει και να εξαφανίζομαι, μάλιστα, καθώς βάδισα στη σκάλα, πήγαινα και πιανόμουν – ασυνείδητα θα έλεγες – από κάτι στύλους φαναριών για να κρατηθώ, γιατί ένιωθα να σηκώνομαι ψηλά.
Κάπου εκεί ένιωσα ένα γοερό κλάμα – λέω το ένιωσα γιατί δεν θυμάμαι να το άκουσα – αλλά και με το νιώθω γυρίζει το κεφάλι μου και κοίταξα. Εκεί, σε κάτι σκαλοπάτια που κατέβαζαν στη θάλασσα, μια γυναίκα, σκεπασμένη με ένα κρέπι έκλαιγε. Έμοιαζε πλάσμα άλλη εποχής, σαν να είχε βγει από κάποια κινηματογραφική ταινία. Δεν θα σταματούσα αν δε τη γνώριζα, γιατί και εγώ εκείνη…

Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού

Εικόνα
Οι άνθρωποι κρύβουν την ανάγκη να ανήκουν κάπου, είναι αυτός ένας προσδιορισμός τους αλλά και μια «ταμπέλα» τους για τη σκέψη και την εικόνα των άλλων. Γίνονται γιατροί και ανήκουν στους γιατρούς - καλοί κακοί ανήκουν στους γιατρούς. Γίνονται δημόσιοι υπάλληλοι και ανήκουν στους δημοσίους. Γίνονται τέκτονες και ανήκουν στον τεκτονισμό. Φτιάχνουν οικογένεια και ανήκουν στην οικογένειά τους. Μερικοί αφιερώνονται στο θεό και ανήκουν στο θεό. Κάποιες γυναίκες ανήκουν στον εραστή τους - κάποιοι εραστές ανήκουν σε όλες τις γυναίκες, Και κάποιες γυναίκες σε όλους τους άντρες. Κάποιοι το βρίσκουν αυτό δεσμευτικό, πνιγερό και καταπιεστικό και το αποτάσσουν, δεν θέλουν να ανήκουν πουθενά, ίσως δεν είναι στη φύση τους, προτιμούν ν' ανήκουν μόνο στον εαυτό τους κι ίσως στους φίλους τους. Άλλοι πάλι, ενώ αντιπαθούν τη "στενή ιδιοκτησία", παίρνουν έναν σκύλο, κι ενώ η στενή έννοια του ανήκω τους πνίγει… κι αυτοί με τη σειρά τους είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα εντάσσονται σ' έναν ευρύτερο κ…

Ο ήλιος της υπομονής

Εικόνα
Αργεί ο ήλιος, αραιώνει η φυλλωσιά και το δάσος σωπαίνει Το ξέφωτο στην αρχή ένα ισχνό περιθώριο ν’ αναπαυθείς Ανοίγεις ένα περιθώριο μες τα συντρίμμια και κουβαλάς εκεί Αγαπημένα πράγματα· Το σπαθί αναπαύεται ετοιμοπόλεμο Τα ζώα γυρίζουν γύρω από τους τάφους και η αυγή ψιθυρίζει Η θάλασσα έχει ακόμα λακκούβες
Αργεί η ήλιος με όλους τους ανθρώπους   Χειροδύναμα μυρμήγκια παραμερίζουν βράχους Για να περάσει η σιγαλιά μέσα στα φύλλα του φθινοπώρου· Πίσω από τις κουρτίνες οι έρωτες νοσταλγικά γλυκοκοιτάζουν Ξυπνούν το σώμα οι νυχτερίδες Η μοναξιά μια καρτερία χωρίς πρόσωπο
Αργεί ο ήλιος, νωχελικά προβάλει πάνω από τα κυπαρίσσια Γυρίζει πολλές φορές πίσω η ανατολή Για μια πιο πειστική αποκάλυψη· Μουδιασμένη ευτυχία που πάτησε αγκάθι Γέννηση μέσα από τον γύψο Πουλιά που παραπατούν αδέξια
Αργεί ο ήλιος, οι θύλακες του καλοκαιριού ανοίγουν τρίζοντας Αλείφεις τους σκουριασμένους μεντεσέδες των παραθύρων με μέλι Αναπαριστάς την πιο εύκαμπτη θέα   Ευλύγιστο το μάτι επιστρέφει τον κόσμο της ψυχής στα χέρια σ…

Διάλογος

Εικόνα
Τον κοίταξε στα μάτια και του είπε: είσαι ταραγμένος. Όχι, κάνεις λάθος, της απάντησε βιαστικά. Εκείνη τον κοίταξε βαθιά στα μάτια κι έπεσε ενός λεπτού σιγή. Όχι! είπε εκείνος πιο σθεναρά χωρίς να ερωτηθεί, μα για ποιο λόγο να είμαι ταραγμένος; Συμπλήρωσε. Μην προσπαθείς να μου κρυφτείς, του είπε εκείνη, δεν υπάρχει λόγος για την ταραχή σου, ίσως μόνο εξήγηση, είσαι ταραγμένος βαθιά, είναι ταραγμένη η φύση σου. Εντάξει, είπε εκείνος ανασαίνοντας βαθιά και με ανακούφιση και του έφυγε η ταραχή. Εσύ όμως γιατί ανησυχείς; Εγώ; Κάνεις λάθος, είπε εκείνη, γιατί να ανησυχώ, δεν έχω κανέναν λόγο να ανησυχώ. Κι όμως ανησυχείς, της είπε, με μια ανησυχία βαθιά, που δεν έχει λόγο, ανησυχεί η φύση σου. Εντάξει, με έπιασες, είπε εκείνη. Μην προσπαθείς να μου κρυφτείς, της είπε εκείνος, γιατί σε νιώθω, κι όσο το προσπαθείς τόσο πιο έντονα σε αισθάνομαι και πιο φανερό μου γίνεται. Σου πέρασε ποτέ από το μυαλό πως ανησυχώ για σένα; Όχι, γιατί να μου περάσει; Ίσως επειδή σε αγαπώ; Είπε εκείνη με έναν τόνο α…

Ο Αρχάγγελος

Εικόνα
…Ύστερα, οι κύριοι τράβηξαν από ένα χαρτί βρέθηκαν άλλοι εκνευρισμένοι άλλοι χαρούμενοι μα από τους χαρούμενους κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε· Οι εκνευρισμένοι ζήτησαν δεύτερη ευκαιρία και τους δόθηκε μα βρέθηκαν ξανά εκνευρισμένοι· Φυσικά η τράπουλα ήταν σημαδεμένη όμως και οι παίκτες ήταν σημαδεμένοι στο βάθος είχαν τραβήξει όλοι το ίδιο χαρτί όμως κατά την ερμηνεία τους ένιωσαν· οι χαρούμενοι σε τίποτα δεν υπερτερούσαν παρά μόνο κατά την οπτική και οι αδικημένοι από τη μετάφρασή τους αδικήθηκαν· Των παραπονεμένων το παράπονο πηγαίο ήταν και χαρακτήρας παραπονούνταν σε όλες τις θέσεις η φτώχια των φτωχών ζωτική, παρέμεναν φτωχοί άσχετα με το ύψος των καταθέσεών τους η μιζέρια ήταν μεταδοτική σαν τη χολέρα η κακομοιριά στον χαρακτήρα κι ο πλούτος μια λάμψη μόνο στα μάτια που έφτανε από το βάθος της αγάπης
Μετά τράβηξαν από ένα χαρτί οι κυρίες πολλές από αυτές βρέθηκαν με λάθος σύζυγο και με μικρής διάρκειας χαμόγελο άλλες βρέθηκαν σε λάθος σώμα μερικές με ακατάλληλο εραστή κι όσες είχαν ευχηθεί τον έρωτ…