30 Ιουλίου 2019

Ο καιρός της σποράς






Ήταν ωραία ομολογουμένως, όμως δεν ξέρω αν ήταν ωραία στα μάτια όλων.
Την τριγύριζα όπως η μέλισσα ένα λουλούδι που σημαδεύει τον πυρήνα του, δηλαδή το γλυκύτατο κέντρο του, κι ο άνθρωπος δεν διαφέρει.
Εγώ τότε έκανα πως ψάρευα, ήμουν ερασιτέχνης ψαράς, και με δίχτυ και με αγκίστρι ψάρευα, μάλιστα μερικές φορές ήμουν το ίδιο το δόλωμα. Ο Ιησούς είπε, ένας ψαράς έπιανε ψάρια και τα μικρά τα πέταγε ξανά στη θάλασσα, ξεδιάλεγε και κρατούσε τα μεγάλα – παραβολικός και συμβολικός πάντα ο Κύριος, Μέγας Ποιητής.

Εκείνη κατέβαινε το πρωί στην παραλία – κατά της δέκα – και έφευγε με το σούρουπο. Έψαχνα να βρω έναν τρόπο να την πλησιάσω, όμως επειδή δεν έβρισκα – ή δεν μου άρεσαν όσοι σκέφτηκα – την πλησίασα χωρίς τρόπο. Είπα θα την πλησιάσω και ο τρόπος θα βρεθεί, θα με φωτίσει ο θεός εκείνη την ώρα.

Πράγματι με φώτισε, το κατάλαβα γιατί δεν με δάγκωσε. "Θα πρέπει να έχεις χρόνια να κοιμηθείς", της είπα, "γιατί σε βλέπω μια βδομάδα τώρα στην παραλία ξαπλωμένη στην πετσέτα να κοιμάσαι". Παραδόξως μου χαμογέλασε και μάλιστα με νόημα, "δεν κοιμάμαι", είπε, "ξυπνώ". Απόρησα. "Ξυπνάς με κλειστά μάτια;" Αναρωτήθηκα φωναχτά. "Ναι", είπε, "ακριβώς αυτό κάνω, με κλειστά μάτια ξυπνώ, δηλαδή βλέπω". "Αν βλέπεις με κλειστά μάτια τότε με ανοιχτά τι κάνεις;" Συνέχισα εγώ το βιολί μου. "Όταν κλείνω τα μάτια", είπε, "φτιάχνω κόσμο, όταν τα ανοίγω τον προσαρμόζω στον κόσμο".

Ήταν παράξενα για μένα όλα αυτά και κατάλαβε πως δεν καταλάβαινα. "Θα στο πω αλλιώς", είπε τότε με μια έμπνευση που της ήρθε, "με κλειστά μάτια δεν κοιμάμαι, φυτεύω".
Απόρησα ακόμα περισσότερο, "που φυτεύεις;" Είπα. "Στο χωράφι", απάντησε. Κοίταξα γύρω.
"Ειιιι, που κοιτάς;" Έκανε, "εδώ είναι το χωράφι", και έδειξε τα μάτια της.

"Έλα θεέ και Κύριε!" Είπα φωναχτά, "έχει χωράφι εκεί;" , "Ναι, δεν το βλέπεις;" Είπε και μου έτεινε τα μάτια της. "Για πρόσεξε καλύτερα", και με παρότρυνε να κοιτάξω μέσα στα μάτια της.
"Τι βλέπεις;" 
"Τη ζάλη μου".
"Μα καλά, δεν βλέπεις το χωράφι;"
"Όχι", είπα φυσιολογικά, "είναι μεγάλο;"
"Μικρό σαν μια χούφτα, αλλά απέραντο σαν το γαλαξία".
"Και με τι σπέρνεις;"
"Με το νου μου".
"Και τι σπέρνεις;"
"Το μέλλον μου", απάντησε. "Δεν έχεις ακούσει που λέει ο Κύριος για τον καιρό της σποράς και τον καιρό του θερισμού;"
"Κάτι πήρε το αυτί μου, αν και τα καλύτερα του Ιησού δεν τα λένε στις κηδείες και τους γάμους που συνήθως πηγαίνω. Όμως πες μου σε παρακαλώ περισσότερα, πως γίνεται; Να σπείρω και εγώ αν είναι γιατί δυσοίωνο το βλέπω το μέλλον μου".
"Κάτσε", μου είπε "εδώ".
"Που εδώ; Στα πόδια σου;"της; είπα με κάποια έκπληξη.
"Ναι, στα πόδια μου".
"Εγώ θα καθίσω, αλλά μη λες μετά πως το έκανα μόνος μου;"
Γέλασε. 
"Κάτσε, κάτσε κοντά μου και μη λες πολλά, προπαντός μη λες κρύα".
"Με τέτοια ζέστη τι να πω…"
"Θα σου μάθω να σπέρνεις, θέλεις;"
"Αμέ. Γιατί να μη θέλω;"
"Τι δουλειά κάνεις;"
"Ερασιτέχνης ψαράς είμαι".
"Θα καταλάβεις τότε. Εγώ", μου είπε, "πήρα δύο μήνες άδεια από τη δουλειά μου, η δουλειά μου έχει μεγάλη ένταση, δεν μπορείς να σπείρεις στην ένταση, μόνο στη χαλάρωση σπέρνεις.
Όταν ήρθα σε αυτό το νησί στην αρχή ήθελα να σηκωθώ να φύγω πίσω, γιατί είμαι μόνη, καταλαβαίνεις…"
"Καταλαβαίνω, όλη τη ζωή μου μόνος είμαι".
"Με έφτασαν πολλές σκέψεις που μου χαλούσαν τη διάθεση κι είπα να φύγω, όμως έκανα λίγη υπομονή και μου πέρασε, μετά…"
"Τι έγινε μετά;" Είπα αδημονώντας…
"...Μετά με έφτασε μια ατονία, κάτι σαν υπνηλία, θα μπορούσες να την πεις και ελαφριά κατάθλιψη, ίσως με φόβιζε σε άλλη εποχή και δεν την άφηνε να με κυριέψει, όμως αυτό θα ήταν λάθος, να την γυρίσω πίσω, γιατί μετά μπορεί να με έφτανε αληθινή και σκληρή κατάθλιψη, γιατί αυτό σκέφτηκα να την αντέξω και να την εκτονώσω. Μέσα στην πίεση και την ένταση της δουλειάς κατάλαβα πως αυτό είναι κάτι σαν άμυνα ισορροπίας της φύσης μας στην ασέβεια που της δείχνουμε υπακούοντας στη σκέψη μας".
"Και μετά;" Είπα για να πω και εγώ κάτι.
"Μετά μου βγήκε κάτι σαν μια γλυκιά λήθη, μέσα σε αυτή τη λήθη κατεβαίνω και φυτεύω. Είναι σαν μια ομίχλη, δεν είναι ακόμα μέλλον αλλά ούτε και παρελθόν, μάλιστα δεν είναι ούτε παρόν".
"Κοίτα τι μαθαίνει κανείς στις παραλίες", σκεφτόμουν. Τα καλύτερα τα άκουγα είτε στις παραλίες είτε στους ζωολογικούς κήπους.
"Γι’ αυτό λοιπόν ζεις με κλειστά μάτια;"
"Ναι, είναι μια εποχή που ζω τον περισσότερο χρόνο με κλειστά μάτια, έτσι μου βγαίνει η διάθεσή μου και την υπακούω, όμως δεν κοιμάμαι, ξυπνώ".
"Εγώ θα έτρεχα να φύγω", της είπα, "αν αρχίσει κανείς και κατεβαίνει κάτω… μπρρρρ"
Γέλασε. "Έλα ψαρά μου", είπε, "σε ξέρω, από τα αρχαία ακόμα χρόνια".
"Με αναγνώρισες;"
"Φυσικά", απάντησε. "Όμως γιατί με πλησίασες;"
"Είναι ο καιρός της γονιμοποίησης", είπα. "Να ζει κανείς με την καρδιά του, να κατεβαίνει στο χωράφι, να σπέρνει τη ζωή του, να θερίζει το μέλλον του, γενικά να είναι παραγωγικός και καρποφόρος… δεν τα συναντώ αυτά κάθε μέρα. Ξέρεις πως ζουν οι άνθρωποι, πια, λίγο πολύ μηχανικά.Έχει δάκρυα κάτω;"
"Μερικές νύχτες έχει", απάντησε.
"Πάγους, έχει πάγους;"

Και τι μου είπε τότε ρε παιδιά…
"Το ξέρεις", μου είπε,  "πως από κει που έχει πάγο ανθίζει ο έρωτας και το φιλί;"

28 Ιουλίου 2019

Μοναχική ύπαρξη






Η Φ. κάθισε σε ένα καναπέ (ανάκλιντρο ήταν) κι άρχισε να κεντάει.
"Τι κάνεις εκεί;", "κεντάω", είπε.
"Μου αρέσει και το κάνω", συμπλήρωσε, "πρόσεξέ το λιγάκι, σαν μια τέλεια ακολουθία δεν ακούγεται, πρόσεξε μόνο τον ήχο των λέξεων: μου αρέσει και το κάνω".

Όμως μου φάνηκε τόσο παράξενο εκείνο το απόγευμα. "Δηλαδή πηγαίνεις κι αγοράζεις όλες αυτές τις κλωστές και τα τσιγκελάκια και κεντάς;". "Ναι, και τα βρίσκω σπάνια πια", απάντησε.
Μετά, αναστέναξε βαθιά και έκανε τον σταυρό της, πρόσεξα σε μια γωνιά της κρεβατοκάμαρας ένα μικρό εικονοστάσι που είχε. "Χτυπάει η καμπάνα εσπερινό", είπε κι έκανε ξανά το σταυρό της. Εγώ ομολογώ δεν την άκουσα.

Την είχα γνωρίσει πριν μερικές μέρες αλλά πρώτη φορά την επισκεπτόμουν στο σπίτι της, είχα προσέξει βέβαια εξ αρχής, πως είχε έναν έρωτα με τα θρησκευτικά και πως ήταν κάπως εκτός εποχής, όμως ήταν γλυκιά και μιλούσε όμορφα, ήταν ευγενική και πίσω από τα κομψά γυαλάκια της τα μάτια της έλαμπαν.

Ήταν όμως μοναχική, γι’ αυτό δεν την πείραζε να συναναστρέφεται με κάθε λογής ανθρώπους, όταν έβρισκε την ευκαιρία. Είχε μια γάτα κάπως χοντρή, και καθώς με κοίταζε από μια γωνιά είχα την εντύπωση πως σκέφτονταν.

Η Φ. δεν ξέρω πως είχε καταλήξει σε αυτό το "μοντέλο ζωής", όμως ήταν καλά, καλύτερα από τους περισσότερους που είχα γνωρίσει στη ζωή μου, ήταν γεμάτη αγάπη και ήσυχη, κάθονταν πάντα σε μια γωνιά - δεν έπιανε πολύ τόπο - και να την αγαπούν μόνο ήθελε. Πολλές φορές μου έδινε την εντύπωση πως ήταν αόρατη, αν πράγματι δεν ήταν.

Μου έκανε επιπλέον εντύπωση που τα κατάφερνε στον κόσμο μας καλύτερα από τους περισσότερους που ξέρω, έβγαζε περισσότερα χρήματα από τους περισσότερους και μάλιστα φτιάχνοντας πράγματα που της έδιναν χαρά, γιατί η Φ, έφτιαχνε πράγματα με τα χέρια της.

Χρειάστηκε να εμβαθύνω στη σκέψη μου για να την εκτιμήσω σωστά, γιατί η Φ. ήταν και πανέξυπνη και βαθιά. Να είναι κάποιος ευτυχισμένος σήμερα στον κόσμο μας δεν είναι κάτι που το προσπερνάς εύκολα, να είναι ελεύθερος άνθρωπος σε τρώει να βρεις το μυστικό του.

Οι περισσότερες γυναίκες που γνώρισα στη ζωή μου ήταν νευρωτικές, αγχώδεις, μερικές έπαιρναν χάπια, μάλιστα το θεωρούσαν φυσιολογικό να είναι αυτή η κατάστασή τους και το είχαν κάτι σαν τιμή τους. Ενώ κοίταζα τη Φ. να κεντάει και κάτω από το βλέμμα της μου γελούσε, σαν να ήξερε πάντα κάτι περισσότερο, σαν να διάβαζε τις σκέψεις μου κι είχε κιόλας έτοιμες τις απαντήσεις της, σαν να ήταν οι απορίες μου κοινές.

"Δεν φοβάσαι μη σε πουν αναχρονιστική;", της είπα. Μου γέλασε και μάλιστα με ήχο. "Γιατί;" είπε με γνήσια απορία. "Το κέντημα με βοηθάει να συγκεντρώνομαι, κάνω ταυτόχρονα άσκηση υπομονής και η σκέψη μου έχει γίνει πιο λεπτομερείς από τότε που κεντώ, δεν μπορείς να είσαι χοντράνθρωπος και να κεντάς".
"Μα είσαι μόνο είκοσι εφτά χρονών".
"Δεν είμαι είκοσι εφτά, είμαι είκοσι πέντε", είπε.
"Και έχεις στην κρεβατοκάμαρά σου αυτό το παλιό εικονοστάσι με τους αγίους;"
"Είναι της γιαγιάς μου, και οι εικόνες δικές της είναι, μου τη θυμίζουν και εξάλλου… εγώ πιστεύω, είπε με παρρησία και κάποια παλληκάρια νομίζω, λες και η ομολογία της σήμαινε ταυτόχρονα και εναντίωση.

"Πιστεύεις και το ομολογείς", είπα, "αυτό είναι ωραίο".
"Πιστεύω με έναν δικό μου τρόπο", διόρθωσε μετά.
Δεν το βρήκα άσχημο. Όμως από τον τρόπο που με κοίταξε κατάλαβα πως κάτι ακόμα σκέφτονταν να πει. "Μπορείς να με πεις και αιρετική αν θες, δεν με πειράζει", συμπλήρωσε.
Εγώ πάλι το βρήκα τέλειο και τη θαύμασα, όλοι κατά κάποιο τρόπο μέσα μας είμαστε αιρετικοί, πίστευα, κι όπως είπε ένας ποιητής, όλοι είμαστε εξαιρέσεις σε έναν κανόνα που δεν υπάρχει.

Αυτό που άρχισα να αισθάνομαι μαζί της όμως και καλά να το καταλαβαίνω... ήταν πως άξιζε να ασχοληθεί κανείς με αυτή τη γυναίκα λιγάκι ή περισσότερο παραπάνω και να προσπαθήσει να εμβαθύνει στον κόσμο της και να την καταλάβει. Ήταν βέβαια εύκολο να τη "σκουπίσεις" με μιας, να τη μηδενίσεις και να την εντάξεις σε μια «κάστα ανθρώπων». Όμως είχε κάτι πολύ προσωπικό και ατομικό στην ύπαρξή της, και η ερμηνεία της για τον κόσμο ήταν μοναδική.

Όταν άρχισα να μιλώ μαζί της με άφηνε να μιλώ όσο ήθελα χωρίς να την ενοχλεί, αυτό δεν το μπορεί άνθρωπος χωρίς ανοιχτό βάθος γιατί εμποδίζεται, και όταν μου πέρασε και αποφάσισα να την ακούσω… κατάλαβα πως μιλούσε με ένα άτομο που δεν είχε αλλοιωθεί. 

Στο τέλος κοίταξα τα πολλά φυτά που υπήρχαν στο χώρο της κι ήταν όλα ολοζώντανα και κατάλαβα πως εκεί μέσα ευδοκιμούσε ατόφια ζωή.

Ύστερα από ώρα, κατάλαβα πως είχα γνωρίσει μια αγία και μια ερώτηση έφτασε στα χείλη μου, "πως είναι να ζεις χωρίς ενοχή;" Τη ρώτησα.
Περίμενα να μου απαντήσει μέχρι που έκλαψα.

Μπαίνεις στο ίντερνετ; Τη ρώτησα μετά.
"Αμέ, με το ψευδώνυμο Αικατερίνη" απάντησε.

Έχει ψευδώνυμο, σκεφτόμουν, πως αλλιώς θα ζούσε ανάμεσά μας;

"Κάνεις πάντα αυτό που θέλεις;" της είπα αργότερα.
"Και με μεγάλη ακρίβεια", απάντησε. 
Κοίταξα το κέντημά της, είχε περίπου τριάντα μικρές μαργαρίτες, σε καμία δεν έλειπε ούτε περίσσευε ένα πέταλο.

"Η Ακρίβεια", σκεφτόμουν, "κανείς ποτέ δεν πέρασε την στενή πύλη του παραδείσου χωρίς να ξέρει σημάδι".

Κι έμεινα εκεί, δεν θυμάμαι πόσο, δεν υπήρχε χρόνος μαζί της. "Ο Θεός με πηγαίνει πάντα από παράξενους δρόμους", διαπίστωνα μετά. 

Εκείνος ο γάτος βέβαια με στοίχειωνε, τα μάτια του ανθρωπινά μου μοιάζαν.


27 Ιουλίου 2019

Το Βήμα










Αν δεν συνειδητοποιήσεις την κατάσταση όπως έχει τώρα δεν μπορείς να κάνεις ένα θετικό βήμα. Εδώ συναντάς την αποδοχή, που ουσιαστικά είναι άνοιγμα. Και εδώ συναντάς τη συγχώρεση, που ουσιαστικά είναι χώρος, αν δεν ανοίξεις το χώρο που θα προχωρήσεις; Αν δεν ανοίξεις το χώρο σου θα χτυπάς προς τα έξω τους άλλους.
Αυτό συνήθως γίνεται με το θυμό.

Χρειάζεσαι την αλήθεια για να πεις αυτός είμαι και έτσι έχει η κατάσταση τώρα, αυτό δεν είναι δεσμευτικό, είναι απλά παραδοχή και η παραδοχή είναι εύρος. Από τη στιγμή που θα το πεις ήδη έχεις αποχτήσει μια σταθερή βάση, από εκεί μπορείς να κάνεις το καλύτερο βήμα, αλλά αν δεν συνειδητοποιήσεις το όπως είναι τώρα που θα πατήσεις; Κι αν δεν το συνειδητοποιήσεις πως είναι τώρα; Έτσι κι αλλιώς είναι όπως είναι, να το καταλάβεις χρειάζεται.

Μετά, αυτό που χρειάζεται είναι να εντοπίσεις το θετικό του τώρα και να σταθείς σε αυτό. Το θετικό υπάρχει μέσα σε όλα τα τώρα του κάθε ανθρώπου, το ζήτημα είναι να το δεις και να κρατήσεις το βλέμμα σου σταθερά σε αυτό. Όταν διακρίνεις το θετικό, το καλό και το όμορφο στο τώρα και κρατήσεις τη σκέψη σου με λίγη επιμονή σε αυτό… το θετικό μέσα στο τώρα θα αυξηθεί, αν επιμένεις αρκετά το τώρα θα γίνει ολότελα θετικό.

- Τι νομίζεις υπάρχει στο βάθος που φοβάσαι;
- Η θλίψη, το κακό, το σκοτάδι, ο πόνος.
- Όχι, λάθος! Όμως δεν χάνεις τίποτα. Κάτω από αυτά είσαι. Στη χαρά, το φως, την ευτυχία. Και είσαι ήδη εκεί, μείνε εκεί και θα φτάσεις εκεί. Βλέπε αυτά και θα έχεις αυτά. Ό,τι βλέπεις αυξάνεται, ό,τι σταματάς να βλέπεις εξασθενεί και χάνεται.

 Αρχικά μπορεί να είναι μόνο μέρος του χρόνου σου, όμως αν αυτό εκπαιδευτείς να βλέπεις θα γίνει όλος ο χρόνος σου.
Το τώρα δεν είναι σταθερό, είναι μεταβαλλόμενο, δεν υπάρχει κάτι παγιωμένο στο χώρο, είναι όλα σε διαρκή αέναη κίνηση, ο ρόλος της σκέψης μέσα στο χώρο είναι καθοριστικός και χρωματίζει το χώρο.

Αφού εντοπίσεις το θετικό που υπάρχει στο τώρα χρειάζεται να το εκτιμήσεις, όλα αυτά δεν σημαίνουν τίποτα άλλο από μια νέα διάθεση που αποκτάς, σημαίνουν πως χτίζεις μια σταθερότητα στο χάος. Μια συναισθηματική σταθερότητα μέσα στο μεταβαλλόμενο. Χρειάζεται κανείς να μάθει να ξεκινάει τη μέρα του και τη ζωή του από τον ίδιο επειδή η ζωή του είναι ο ίδιος. Δεν γίνεται διαφορετικά.

Εντόπισε και συνειδητοποίησε με πόσους τρόπους αποφεύγεις να παραμείνεις στο παρόν, συνήθως γίνεται με την απόσπαση προσοχής, όμως μάθε να μένεις συνειδητά στο παρόν και το παρόν ανοίγει, αν επιμένεις σε αυτό, όσο χρειαστεί, η συνείδηση σου θα κάνει είτε ανοδικό βήμα είτε άλμα, κι αυτό θα είναι οπωσδήποτε προοδευτικό για τη ζωή σου. Αν παραμείνεις αρκετά στο παρόν η συνείδησή σου θα εκτιναχθεί. Ξέρεις τι είσαι; είσαι η συνείδησή σου, το σώμα σου τρέχει πίσω της.

Όμως μείνε συνειδητά στο παρόν, ίσως η σκέψη σου στην αρχή κινηθεί πυρετωδώς, μάθε να μην την υπακούς. Αυτό που χρειάζεται να φτάσεις να σε σηκώνει κάθε φορά για μια δράση – ακόμα και να πλύνεις τα πιάτα – δεν είναι η σκέψη αλλά το υποσυνείδητο, όταν το συνειδητό συναντήσει το υποσυνείδητο θα κινείσαι συνειδητά υποσυνείδητα, δηλαδή ως ενότητα, ως όλων και όχι ως μέρος.
Όταν το συνειδητό συναντήσει το υποσυνείδητο δεν θα περπατάς, θα χορεύεις και δεν θα υπάρχει σε σένα τίποτα κρυφό.

Όμως μάθε να μένεις συνειδητά στο παρόν και να κατευθύνεις εσύ την προσοχή σου, θα χρειαστείς αντοχή, υπομονή και υπακοή, όμως δεν είναι τίποτα άλλο από το χτίσιμο μιας νέας συνήθειας. Μάθε να φτιάχνεις συνειδητά μια νέα συνήθεια, ο εγκέφαλός σου θα φτιάξει μια νέα φωλιά κυττάρων. Απελευθέρωσε τη σκέψη που κάθε φορά σε φτάνει και πιάσε την από την ουρά της με το θέλω σου, στρέψε την στο θέλω να σκέφτομαι και να φαντάζομαι, η αποφυγή της σκέψης ισοδυναμεί με έγκλημα για τον βυθό.

Η σκέψη, είναι ένα πολύ μικρό μέρος του δυναμικού σου, όμως μπορεί να σε κυριέψει έως και 90% της λειτουργίας σου, λειτουργεί σαν ιός που σου κάνει κατάληψη, ενώ ουσιαστικά είναι μια από τις αισθήσεις, ίσως η πιο αδύναμη αίσθηση.

Πότε και πως χρησιμοποιείς μια αίσθηση; την όσφρηση όταν χρειάζεται να μυρίσεις. Με τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιείς και τη σκέψη, σκέφτεσαι όταν χρειάζεται να σκεφτείς.

Μάθε να βγαίνεις από τη σκέψη, η αίσθηση είναι πως προχωράς στο άγνωστο, βάλε λίγο θάρρος και εμπιστοσύνη εδώ, ανάμικτα με πίστη. Αλήθεια είναι πως δεν προχωράς σε κανένα άγνωστο, στον χώρο σου μόνο προχωράς, στον χώρο σου εμβαθύνεις, και στον χώρο σου έχεις ήδη υπάρξει ως παιδί. Θα σε φτάσουν οι μνήμες αν συνεχίσεις και θα καταλάβεις, πως προχωράς στην πιο υγιή και μεγαλειώδη σου αίσθηση. Αν το συνεχίσεις θα φτάσεις στην βρεφικότητά σου, κι αν το συνεχίσεις μπορεί να νιώσεις ως ερχόμενος στη γη.

Βγες από τη σκέψη και φτάσε στο μεγαλείο της σιωπής σου. Ίσως χρειαστεί να αναμετρηθείς με το θάνατο. Ε, και λοιπόν; 

Αν κάνεις ένα βήμα με τον ορθό - φυσικό σου τρόπο σκέψης, θα δημιουργηθεί αμέσως ο χώρος για το δεύτερο. Κι αν ανέβεις ένα σκαλοπάτι θα έχεις ήδη τα "εργαλεία" για το δεύτερο. Ο ουρανός είναι κοντά. 


26 Ιουλίου 2019

Κόκκινο φεγγάρι







Δεν περίμενα να τη συναντήσω εκεί, μάλιστα δεν περίμενα να τη συναντήσω πουθενά, αν και όταν έριχνα το βλέμμα πίσω μετά κατάλαβα πως τον τελευταίο καιρό τη σκεφτόμουνα.
Έβγαινα συχνά βόλτα τη νύχτα τότε στη σκάλα της παραλίας, μάλιστα έβγαινα από το σπίτι μόνο τη νύχτα και σκεφτόμουνα να πάρω ένα σκύλο.
Δεν ήταν που ήμουν μόνος, δεν με πείραζε αυτό, άλλωστε όλη τη ζωή μου μόνος ήμουν, όμως είχα τελευταία μια αλλιώτικη μοναξιά, την ένιωθα να ανοίγει και να εξαφανίζομαι, μάλιστα, καθώς βάδισα στη σκάλα, πήγαινα και πιανόμουν – ασυνείδητα θα έλεγες – από κάτι στύλους φαναριών για να κρατηθώ, γιατί ένιωθα να σηκώνομαι ψηλά.

Κάπου εκεί ένιωσα ένα γοερό κλάμα – λέω το ένιωσα γιατί δεν θυμάμαι να το άκουσα – αλλά και με το νιώθω γυρίζει το κεφάλι μου και κοίταξα. Εκεί, σε κάτι σκαλοπάτια που κατέβαζαν στη θάλασσα, μια γυναίκα, σκεπασμένη με ένα κρέπι έκλαιγε. Έμοιαζε πλάσμα άλλη εποχής, σαν να είχε βγει από κάποια κινηματογραφική ταινία. Δεν θα σταματούσα αν δε τη γνώριζα, γιατί και εγώ εκείνη τη στιγμή θα ήθελα κάποιος να με προσπεράσει, μάλιστα θα ήθελα εκείνο που έκλαιγα να με προσπεράσει και να το προσπεράσω, γιατί θυμάμαι σε μια παρόμοια στιγμή της ζωής μου, ένας φιλεύσπλαχνος άνθρωπος, σταμάτησε και με ρώτησε: κλαις; το θεώρησα πολύ ανόητο.

Όμως ήταν εκείνη, αν και είχαν περάσει αρκετά χρόνια. Της πήρε μερικές στιγμές να με αναγνωρίσει και μετά με δέχτηκε παράξενα φυσιολογικά, είπε απλά ένα γεια σου, σαν να είχαμε χωρίσει χθες, ή προχθές και τίποτα άλλο δεν φανέρωσε, καμία έκπληξη.

Μετά, σηκώθηκε όρθια, σκούπισε τα μάτια της και με έπιασε αγκαζέ. Κατέβασε το σάλι της και έφτιαξε λιγάκι τα μαλλιά της, την ένιωσα να παίρνει μια βαθιά ανάσα και να ξεχνάει όσα την απασχολούσαν, όταν γύρισε και με κοίταξε τα μάτια της έλαμπαν και ήταν χαρούμενη. Γεια σου, είπε ξανά σαν να συστηνόμασταν εκείνη την ώρα.

Κάποτε είχαμε περάσει πολλά μαζί, υπήρξαμε ερωτευμένοι, είχαμε αγαπηθεί κι είχαμε χτυπηθεί άγρια, είχαμε όμως γνωριστεί από βάθος που σπάνια γνωρίζονται άνθρωποι. Το είχαμε αποφασίσει από κοινού πως μαζί ήταν αδύνατον να ζήσουμε, έμοιαζε να χρειάζεται ο ένας να πεθάνει. Και είχαμε αποφασίσει πως χώρια δεν μπορούσαμε να ζήσουμε, λες και θα ήμασταν και οι δύο νεκροί. 

Η χαρά μου ήταν μεγάλη που τη συνάντησα, αλλά και συγκρατημένη, γνώριζα καλά την ιδιοσυγκρασία της και μάλιστα την ερωτική ιδιοσυγκρασία της, ήταν σαν κάποιες αράχνες που κάποια στιγμή σκοτώνουν το ταίρι τους.

Δεν ήξερα αν τη μισούσα ή αν τη λάτρευα, μου είχε χαρίσει νύχτες που θα ανάσταιναν κοπάδια νεκρών, όμως είχε ένα ιδιαίτερο ταλέντο, εγώ το έλεγα χάρισμα, αφού μας απογείωνε ο έρωτάς μας και μας έφτανε σε ένα ορισμένο ύψος… έδινε μιά και τα γκρέμιζε όλα, όλον τον πύργο, τα έφτιαχνε όλα Γης Μαδιάμ, συντρίμμια και καταστροφή. Και την άλλη φορά που συναντιόμασταν… καθόμασταν και χτίζαμε ξανά τη σχέση μας λιθαράκι λιθαράκι, μέχρι που την ανεβάζαμε πάλι ψηλά σε μια κορυφή… και την έπιανε πάλι εκείνη η μανία, σαν να έκρυβε μέσα στο στήθος της του Αιόλου τους ανέμους. Μαζί της ένιωθα όλη τη γκάμα των αισθημάτων μου, από θεός μέχρι σκουλήκι.

Προχωρούσαμε όταν με είπε: με αγαπάς; Μου βγήκε ένα αυθόρμητο γέλιο, "φυσικά", απάντησα χωρίς καμία επιφύλαξη. "Που είναι το σπίτι σου αυτή τη φορά;" Με ρώτησε. "Στα σύννεφα", απάντησα, "δεν θα με βρεις εύκολα, θέλεις να κατοικήσεις μαζί μου;". "Με θλίβει αυτός ο κόσμος", είπε μετά. Ήταν τόσο όμορφη, και τόσο θηλυκό, και τόσο πάντα την ήθελα, που είχα μάθει να τη συγχωρώ στη στιγμή.

"Θέλω να περάσω τη νύχτα μαζί σου", είπε. Κοίταξα το φεγγάρι, ήταν κόκκινο.
Σημάδι, λέγαν οι παλιοί, πως θα έβγαζε άνεμο.

25 Ιουλίου 2019

Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού




Οι άνθρωποι κρύβουν την ανάγκη να ανήκουν κάπου, είναι αυτός ένας προσδιορισμός τους αλλά και μια «ταμπέλα» τους για τη σκέψη και την εικόνα των άλλων.
Γίνονται γιατροί και ανήκουν στους γιατρούς - καλοί κακοί ανήκουν στους γιατρούς.
Γίνονται δημόσιοι υπάλληλοι και ανήκουν στους δημοσίους.
Γίνονται τέκτονες και ανήκουν στον τεκτονισμό.
Φτιάχνουν οικογένεια και ανήκουν στην οικογένειά τους.
Μερικοί αφιερώνονται στο θεό και ανήκουν στο θεό.
Κάποιες γυναίκες ανήκουν στον εραστή τους - κάποιοι εραστές ανήκουν σε όλες τις γυναίκες,
Και κάποιες γυναίκες σε όλους τους άντρες.
Κάποιοι το βρίσκουν αυτό δεσμευτικό, πνιγερό και καταπιεστικό και το αποτάσσουν, δεν θέλουν να ανήκουν πουθενά, ίσως δεν είναι στη φύση τους, προτιμούν ν' ανήκουν μόνο στον εαυτό τους κι ίσως στους φίλους τους.
Άλλοι πάλι, ενώ αντιπαθούν τη "στενή ιδιοκτησία", παίρνουν έναν σκύλο, κι ενώ η στενή έννοια του ανήκω τους πνίγει… κι αυτοί με τη σειρά τους είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα εντάσσονται σ' έναν ευρύτερο κύκλο. 

Καταλήγουμε λοιπόν, πως το ν' ανήκει κανείς κάπου, είναι αναγκαίο για την επιβίωσή του. Οι άνθρωποι αλληλοβοηθούνται και αλληλοϋποστηρίζονται μέσα σε αυτούς τους μικρούς ή μεγάλους κύκλους, που είναι κάτι σαν clab συμμετοχής και οι άνθρωποι είναι μέλη τους, έχουν υποχρεώσεις και απολαβές μέσα στους κύκλους αυτούς, έχουν υποστήριξη αλλά ενίοτε πόλεμο. Ακόμα και οι ποιητές - που θα λέγαμε πως είναι από τα πιο ελευθέρα και αδέσμευτα πλάσματα της γης - κι αυτοί ανήκουν στους ποιητές.

Υπάρχει και μια άλλη κατηγορία ανθρώπων, τα Αδέσποτα, σε αυτούς είναι πάντα δύσκολος ο προσδιορισμός τους και επίσης είναι δύσκολο και οι άλλοι να τους καταλάβουν, ώστε να τους εντάξουν σε ένα κουτάκι του μυαλού τους. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή ένας τίτλος διευκολύνει πάντα την επικοινωνία, φτιάχνει εικόνα, γνώμη και ανεβάζει γνωστά αισθήματα.

Τα αισθήματα που τρέφει φερειπείν ένας πιστός για τον παπά του, ή τα αισθήματα που μας φτάνουν από την ψυχή μας όταν μας συστήνουν έναν βουλευτή, που μπορεί να μην είναι πάντα θετικά γιατί είναι αισθήματα γνώμης. Θέλω να πω, για έναν παπά, δεν τρέφουν όλοι τα ίδια αισθήματα, άλλα τρέφει ο πιστός άλλα ο άπιστος. Ούτε για τ' αστέρια του ποδοσφαίρου τρέφουν όλοι τα ίδια αισθήματα, γιατί η εκτίμηση είναι καθαρά υπόθεση προσωπική, κι εκεί που ο ένας αποθεώνει άλλος μπορεί να φτύνει.

Που βρίσκεται η αλήθεια και ο άνθρωπος μέσα σε αυτό είναι δύσκολο να το διακρίνεις, τα αισθήματα της γνώμης – αυτά που συνήθως κυκλοφορούν στο "εμπόριο" – δεν είναι βαθιά και πηγαία, ακολουθούν πάντα τη γνώμη όπου κι αν στρέφεται, και η γνώμη, μέσα στον ίδιο άνθρωπο, αλλάζει όπως η ανεμοδούρα στον άνεμο. Δοκίμασε – έστω και λίγο – να βλάψεις το συμφέρον κάποιου και θα δεις τη γνώμη του να αλλάζει εκατό μοίρες για σένα, και κάτω από τη γνώμη του βρίσκεται η ψυχή του.

Για τ' αδέσποτα η γνώμη των ανθρώπων συνήθως δεν μετράει, γιατί ξέρουν πόσο ευάλωτη είναι και πόσο εύκολα αλλάζει, αρκεί να ικανοποιήσεις κάποιον και το βλέπεις. Έτσι, ούτε κολακεύονται και εξυψώνονται από την καλή γνώμη, ούτε υποφέρουν και πέφτουν από την κακή. Τα αισθήματά τους έχουν αποσυνδεθεί από τα μάτια των ανθρώπων, η ανεξαρτησία τους είναι υπέροχη και η ανθρωπιά τους βαθιά. Η πλάνη δεν τους βρίσκει ποτέ. Κοιτούν με συμπάθια τους ανθρώπους, ακόμα και τους πιο αχάριστους, τα προβλήματα των άλλων δεν γίνονται κτήμα τους κι έτσι έχουν πάντα ένα χάδι γι’ αυτούς. Η κατανόησή τους είναι βαθιά και βρίσκονται έξω, ζουν στον καθαρό αέρα και είναι πλάσματα του αιθέρα. Οι σχέσεις που συνάπτουν είναι από το βάθος το αίματος. Ωστόσο ποτέ δεν περιορίζουν και η βοήθεια που προσφέρουν δεν στρέφεται προς τους αποτυχημένους αλλά προς τους κατά κόσμων πετυχημένους, επειδή κατανοούν πως οι κατά κόσμων επιτυχημένοι έχουν οικτρά αποτύχει κατά θεών.

Οι άνθρωποι κρύβουν την ανάγκη να ανήκουν κάπου, βαθιά μέσα τους έτσι μιλά η επιβίωση. Συχνά ξεχνούν πως είναι πλάσματα αυτόπροσδιορισμού και, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, υποκύπτουν στις "κοινωνικές φόρμες", και ενώ εν κοινωνία λαμπρά τα καταφέρνουν, στα μάτια τους φωτός και του θεού αφανίζονται.

Πρέπει να ξέρει κανείς πώς ν' ασκήσει τον αυτόπροσδιορισμό βαθιά, γιατί είναι η τελική του ταυτότητα. Δεν εντάσσεται σε κανέναν περιορισμό και σε καμία φόρμα, μπορείς να εντάξεις τον εαυτό σου, αν έτσι αισθάνεσαι όμορφα, στην οικογένεια των πουλιών. Οι άνθρωποι σπάνια ασκούν το δικαίωμα που τους χάρισε ο θεός στην ελεύθερη βούληση, το απλό,  υπέροχο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τους, και έτσι σε όλη τη ζωή τους γίνονται κατά τα μάτια των άλλων.

Η διαφορά είναι, πως όποιος γίνεται κατ' εαυτόν, έρχονται οι άλλοι κοντά του, ενώ όποιος γίνεται κατά τα μάτια των άλλων… τρέχει εκείνος στους άλλους. Στο βάθος, μια σημαντική λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά.

Αυτός που γίνεται κατά τα μάτια των άλλων… όσο ψηλά και να φτάσει… δεν έχει ειρήνη. 
Και σ έναν άνθρωπο που έχει ειρήνη είναι υπέροχο να βρίσκεσαι κοντά του, δεν θέλεις να φύγεις από κοντά του ακόμα κι αν σε τραβούν με τη βία.

... Και είναι παράξενο, παράξενο να μην ασκούν τα δικαιώματά τους οι άνθρωποι. 

23 Ιουλίου 2019

Ο ήλιος της υπομονής





Αργεί ο ήλιος, αραιώνει η φυλλωσιά και το δάσος σωπαίνει
Το ξέφωτο στην αρχή ένα ισχνό περιθώριο ν’ αναπαυθείς
Ανοίγεις ένα περιθώριο μες τα συντρίμμια και κουβαλάς εκεί
Αγαπημένα πράγματα·
Το σπαθί αναπαύεται ετοιμοπόλεμο
Τα ζώα γυρίζουν γύρω από τους τάφους και η αυγή ψιθυρίζει
Η θάλασσα έχει ακόμα λακκούβες

Αργεί η ήλιος με όλους τους ανθρώπους  
Χειροδύναμα μυρμήγκια παραμερίζουν βράχους
Για να περάσει η σιγαλιά μέσα στα φύλλα του φθινοπώρου·
Πίσω από τις κουρτίνες οι έρωτες νοσταλγικά γλυκοκοιτάζουν
Ξυπνούν το σώμα οι νυχτερίδες
Η μοναξιά μια καρτερία χωρίς πρόσωπο

Αργεί ο ήλιος, νωχελικά προβάλει πάνω από τα κυπαρίσσια
Γυρίζει πολλές φορές πίσω η ανατολή
Για μια πιο πειστική αποκάλυψη·
Μουδιασμένη ευτυχία που πάτησε αγκάθι
Γέννηση μέσα από τον γύψο
Πουλιά που παραπατούν αδέξια

Αργεί ο ήλιος, οι θύλακες του καλοκαιριού ανοίγουν τρίζοντας
Αλείφεις τους σκουριασμένους μεντεσέδες των παραθύρων με μέλι
Αναπαριστάς την πιο εύκαμπτη θέα  
Ευλύγιστο το μάτι επιστρέφει τον κόσμο της ψυχής στα χέρια σου
Αργεί ο ήλιος, τα μπράτσα των παιδιών και οι τένοντες των νεύρων τους
Περνούν στο ενήλικό μας σώμα
Μες το πηγάδι ανακατωμένα γέλια άλλης εποχής ακούγονται

Αργεί ο ήλιος
Κι είναι μακρινή η διαδρομή από την ψυχή ως τα μάτια
Κρύβει μεγάλη ανηφοριά αυτή η μικρή απόσταση
Για τους κατακόρυφους ανθρώπους
Οι οριζόντιοι ακόμα δεν την ξέρουν.

Αργεί ο ήλιος
Αχτίδα αχτίδα ξημερώνει·
Αργεί, με το δικό του ρολόι σκάει.  

22 Ιουλίου 2019

Διάλογος





Τον κοίταξε στα μάτια και του είπε: είσαι ταραγμένος. Όχι, κάνεις λάθος, της απάντησε βιαστικά. Εκείνη τον κοίταξε βαθιά στα μάτια κι έπεσε ενός λεπτού σιγή. Όχι! είπε εκείνος πιο σθεναρά χωρίς να ερωτηθεί, μα για ποιο λόγο να είμαι ταραγμένος; Συμπλήρωσε. Μην προσπαθείς να μου κρυφτείς, του είπε εκείνη, δεν υπάρχει λόγος για την ταραχή σου, ίσως μόνο εξήγηση, είσαι ταραγμένος βαθιά, είναι ταραγμένη η φύση σου.
Εντάξει, είπε εκείνος ανασαίνοντας βαθιά και με ανακούφιση και του έφυγε η ταραχή. Εσύ όμως γιατί ανησυχείς;
Εγώ; Κάνεις λάθος, είπε εκείνη, γιατί να ανησυχώ, δεν έχω κανέναν λόγο να ανησυχώ. Κι όμως ανησυχείς, της είπε, με μια ανησυχία βαθιά, που δεν έχει λόγο, ανησυχεί η φύση σου. Εντάξει, με έπιασες, είπε εκείνη. Μην προσπαθείς να μου κρυφτείς, της είπε εκείνος, γιατί σε νιώθω, κι όσο το προσπαθείς τόσο πιο έντονα σε αισθάνομαι και πιο φανερό μου γίνεται.
Σου πέρασε ποτέ από το μυαλό πως ανησυχώ για σένα;
Όχι, γιατί να μου περάσει;
Ίσως επειδή σε αγαπώ; Είπε εκείνη με έναν τόνο αδιαφορίας.
Ίσως τότε θα έπρεπε να πιστεύεις σε εμένα και να μην ανησυχείς για εμένα.
Εκείνη το σκέφτηκε λίγο, έτσι είναι σωστότερο, είπε.
Δεν ανησυχείς για εμένα, της είπε, ανησυχείς. Ίσως αν πιστέψεις σε εμένα να με αγαπάς χωρίς για εμένα να ανησυχείς. Δεν μπορείς να αγαπάς χωρίς να ανησυχείς;
Εκείνη το σκέφτηκε λίγο. Εκείνος είπε: να με αγαπάς και να με εμπιστεύεσαι.
Της έδωσε μια απάντηση. Αυτό είναι, είπε εκείνη και την έλυσε.
Με ξέρεις; Της είπε μετά. Νομίζω ναι, του απάντησε.
Με ξέρεις από εμένα ή από εσένα; Εκείνη το σκέφτηκε λίγο. Νομίζω από εμένα. Τότε δεν με ξέρεις, της είπε. Σε όσα ξέρεις για μένα, να συμπληρώνεις πάντα και τις δυνατότητές μου, κι όχι μόνο αλλά να τις συνυπολογίζεις σε εμένα και να τις πιστεύεις. Δε νομίζεις πως έτσι με αγαπάς πιο ολοκληρωτικά και ταυτόχρονα με βοηθάς; Αλλιώς με αγαπάς μειωμένα, ενώ εγώ σου ζητώ να με αγαπάς αυξητικά.
Δεν γίνεται να σε αγαπώ αντικειμενικά;
Δεν γίνεται γιατί είμαι σε πορεία και εξέλιξη, δεν γίνεται ούτε αντικειμενικά ούτε λογικά να με αγαπάς, γίνεται μόνο να με αγαπάς. Το ξέρεις πως μπορείς πάντα περισσότερο; Και να αγαπάς και να πιστεύεις μπορείς πάντα περισσότερο, δεν έχει μέτρο η πηγή, εμείς της βάζουμε μέτρο.
Όταν λες πάντα περισσότερο;
Μέχρι να χάσεις ολότελα τον εαυτό σου.
Και μετά;
Τι και μετά; αυτή είναι η ευτυχία! 
Εκείνη τότε το σκέφτηκε λίγο και είπε: μου αρέσει αυτό.
Αυτό θα σου αρέσει περισσότερο: δεν το κάνεις για μένα.
Εκείνη το σκέφτηκε λιγάκι. Αυτό ως τώρα νόμιζα, είπε.
Κοίταξέ το βαθύτερα, για σένα το κάνεις.
Με ποιο τρόπο;
Είναι για να φτάσεις στο τέλος του μπορώ. Το ξέρεις πως μπορείς πάντα περισσότερο;
Μπορώ πάντα περισσότερο, είναι αλήθεια αυτό, είπε εκείνη συλλογισμένη.
Όμως γιατί;
Γιατί έτσι έρχεται και σε φτάνει από την πηγή, δεν έχει όριο το μπορώ.
Το θέλω τελειώνει κάπου;
Το θέλω είναι μπορώ και το μπορώ είναι θέλω.

Μπορώ να σε αγαπώ χωρίς να κινδυνεύω;
Δεν μπορώ να σου το εγγυηθώ, ο κίνδυνος είναι μέσα σου.
Μπορώ να σε αγαπώ χωρίς να φοβάμαι;
Ο φόβος είναι μέσα σου.
Μπορώ να σε αγαπώ χωρίς να κινδυνέψω να πληγωθώ;
Ο πόνος είναι ήδη μέσα σου, από τον πόνο σου φοβάσαι πως θα πληγωθείς,
αυτό που ουσιαστικά φοβάσαι είναι μη χρειαστεί να τον βιώσεις.
Κι αυτό, κατάρα μοιάζει αλλά ευλογία είναι.

Θέλεις να πεις δεν κινδυνεύω;
Στ’ αλήθεια ποτέ δεν κινδυνεύεις.
Όταν αισθάνεσαι φόβο ή κίνδυνο να ξέρεις πως είναι σώμα. 

21 Ιουλίου 2019

Ο Αρχάγγελος






…Ύστερα, οι κύριοι τράβηξαν από ένα χαρτί
βρέθηκαν άλλοι εκνευρισμένοι άλλοι χαρούμενοι
μα από τους χαρούμενους κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε·
Οι εκνευρισμένοι ζήτησαν δεύτερη ευκαιρία και τους δόθηκε
μα βρέθηκαν ξανά εκνευρισμένοι·
Φυσικά η τράπουλα ήταν σημαδεμένη
όμως και οι παίκτες ήταν σημαδεμένοι  
στο βάθος είχαν τραβήξει όλοι το ίδιο χαρτί
όμως κατά την ερμηνεία τους ένιωσαν·
οι χαρούμενοι σε τίποτα δεν υπερτερούσαν
παρά μόνο κατά την οπτική
και οι αδικημένοι από τη μετάφρασή τους αδικήθηκαν·
Των παραπονεμένων το παράπονο πηγαίο ήταν και χαρακτήρας
παραπονούνταν σε όλες τις θέσεις
η φτώχια των φτωχών ζωτική, παρέμεναν φτωχοί
άσχετα με το ύψος των καταθέσεών τους
η μιζέρια ήταν μεταδοτική σαν τη χολέρα
η κακομοιριά στον χαρακτήρα
κι ο πλούτος μια λάμψη μόνο στα μάτια
που έφτανε από το βάθος της αγάπης

Μετά τράβηξαν από ένα χαρτί οι κυρίες
πολλές από αυτές βρέθηκαν με λάθος σύζυγο
και με μικρής διάρκειας χαμόγελο
άλλες βρέθηκαν σε λάθος σώμα
μερικές με ακατάλληλο εραστή
κι όσες είχαν ευχηθεί τον έρωτα…
βρέθηκαν στην άκρη του γκρεμού·
Μια ευχήθηκε παλάτι και της έπεσε καλύβα
μια ευχήθηκε δόξα και της έπεσε ταπείνωση
μια ευχήθηκε παρηγοριά και της έπεσε ο Θεός·
θλιμμένες οι περισσότερες ασχέτως χαρτιού
και πολλές με δανεικό χαμόγελο
όσες κρατούσαν στο χέρι παιδί…
τις κρατούσε το φως και θα ζούσαν αιώνια

Φυσικά ήταν η τράπουλα σημαδεμένη
αλλά και οι παίκτες σημαδεμένοι ήταν
και ο Αρχάγγελος που μοίραζε τα χαρτιά γελούσε
σαν να ένιωθε τους ανθρώπους από βάθος
που οι ίδιοι δεν είχαν πρόσβαση,
Όμως τους έδινε, τους έδινε, τους ικανοποιούσε απλόχερα
κάθε τρέλα τους
και κάθε επιθυμία τους την πραγματοποιούσε
αρκεί αληθινά να χρειάζονταν και τους έδινε δίχως φειδώ
με σκοπό να καταλάβουν·

Και τους έδινε ο Αρχάγγελος, τους έδινε,
μοίραζε ψωμιά στους τυφλούς
μα οι τυφλοί χόρταιναν πάντα για λίγο.

Η Δίψα

Δεν ξέρω καλή μου, δεν ξέρω, αλλάζω βαθιά Περπατώ πλέον πάνω σε τριγμούς σταφυλιών Νέοι κόσμοι μου αποκαλύπτονται διαρ...