Διάλογος





Τον κοίταξε στα μάτια και του είπε: είσαι ταραγμένος. Όχι, κάνεις λάθος, της απάντησε βιαστικά. Εκείνη τον κοίταξε βαθιά στα μάτια κι έπεσε ενός λεπτού σιγή. Όχι! είπε εκείνος πιο σθεναρά χωρίς να ερωτηθεί, μα για ποιο λόγο να είμαι ταραγμένος; Συμπλήρωσε. Μην προσπαθείς να μου κρυφτείς, του είπε εκείνη, δεν υπάρχει λόγος για την ταραχή σου, ίσως μόνο εξήγηση, είσαι ταραγμένος βαθιά, είναι ταραγμένη η φύση σου.
Εντάξει, είπε εκείνος ανασαίνοντας βαθιά και με ανακούφιση και του έφυγε η ταραχή. Εσύ όμως γιατί ανησυχείς;
Εγώ; Κάνεις λάθος, είπε εκείνη, γιατί να ανησυχώ, δεν έχω κανέναν λόγο να ανησυχώ. Κι όμως ανησυχείς, της είπε, με μια ανησυχία βαθιά, που δεν έχει λόγο, ανησυχεί η φύση σου. Εντάξει, με έπιασες, είπε εκείνη. Μην προσπαθείς να μου κρυφτείς, της είπε εκείνος, γιατί σε νιώθω, κι όσο το προσπαθείς τόσο πιο έντονα σε αισθάνομαι και πιο φανερό μου γίνεται.
Σου πέρασε ποτέ από το μυαλό πως ανησυχώ για σένα;
Όχι, γιατί να μου περάσει;
Ίσως επειδή σε αγαπώ; Είπε εκείνη με έναν τόνο αδιαφορίας.
Ίσως τότε θα έπρεπε να πιστεύεις σε εμένα και να μην ανησυχείς για εμένα.
Εκείνη το σκέφτηκε λίγο, έτσι είναι σωστότερο, είπε.
Δεν ανησυχείς για εμένα, της είπε, ανησυχείς. Ίσως αν πιστέψεις σε εμένα να με αγαπάς χωρίς για εμένα να ανησυχείς. Δεν μπορείς να αγαπάς χωρίς να ανησυχείς;
Εκείνη το σκέφτηκε λίγο. Εκείνος είπε: να με αγαπάς και να με εμπιστεύεσαι.
Της έδωσε μια απάντηση. Αυτό είναι, είπε εκείνη και την έλυσε.
Με ξέρεις; Της είπε μετά. Νομίζω ναι, του απάντησε.
Με ξέρεις από εμένα ή από εσένα; Εκείνη το σκέφτηκε λίγο. Νομίζω από εμένα. Τότε δεν με ξέρεις, της είπε. Σε όσα ξέρεις για μένα, να συμπληρώνεις πάντα και τις δυνατότητές μου, κι όχι μόνο αλλά να τις συνυπολογίζεις σε εμένα και να τις πιστεύεις. Δε νομίζεις πως έτσι με αγαπάς πιο ολοκληρωτικά και ταυτόχρονα με βοηθάς; Αλλιώς με αγαπάς μειωμένα, ενώ εγώ σου ζητώ να με αγαπάς αυξητικά.
Δεν γίνεται να σε αγαπώ αντικειμενικά;
Δεν γίνεται γιατί είμαι σε πορεία και εξέλιξη, δεν γίνεται ούτε αντικειμενικά ούτε λογικά να με αγαπάς, γίνεται μόνο να με αγαπάς. Το ξέρεις πως μπορείς πάντα περισσότερο; Και να αγαπάς και να πιστεύεις μπορείς πάντα περισσότερο, δεν έχει μέτρο η πηγή, εμείς της βάζουμε μέτρο.
Όταν λες πάντα περισσότερο;
Μέχρι να χάσεις ολότελα τον εαυτό σου.
Και μετά;
Τι και μετά; αυτή είναι η ευτυχία! 
Εκείνη τότε το σκέφτηκε λίγο και είπε: μου αρέσει αυτό.
Αυτό θα σου αρέσει περισσότερο: δεν το κάνεις για μένα.
Εκείνη το σκέφτηκε λιγάκι. Αυτό ως τώρα νόμιζα, είπε.
Κοίταξέ το βαθύτερα, για σένα το κάνεις.
Με ποιο τρόπο;
Είναι για να φτάσεις στο τέλος του μπορώ. Το ξέρεις πως μπορείς πάντα περισσότερο;
Μπορώ πάντα περισσότερο, είναι αλήθεια αυτό, είπε εκείνη συλλογισμένη.
Όμως γιατί;
Γιατί έτσι έρχεται και σε φτάνει από την πηγή, δεν έχει όριο το μπορώ.
Το θέλω τελειώνει κάπου;
Το θέλω είναι μπορώ και το μπορώ είναι θέλω.

Μπορώ να σε αγαπώ χωρίς να κινδυνεύω;
Δεν μπορώ να σου το εγγυηθώ, ο κίνδυνος είναι μέσα σου.
Μπορώ να σε αγαπώ χωρίς να φοβάμαι;
Ο φόβος είναι μέσα σου.
Μπορώ να σε αγαπώ χωρίς να κινδυνέψω να πληγωθώ;
Ο πόνος είναι ήδη μέσα σου, από τον πόνο σου φοβάσαι πως θα πληγωθείς,
αυτό που ουσιαστικά φοβάσαι είναι μη χρειαστεί να τον βιώσεις.
Κι αυτό, κατάρα μοιάζει αλλά ευλογία είναι.

Θέλεις να πεις δεν κινδυνεύω;
Στ’ αλήθεια ποτέ δεν κινδυνεύεις.
Όταν αισθάνεσαι φόβο ή κίνδυνο να ξέρεις πως είναι σώμα. 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παιδί του Ουρανού

Η Τέχνη του Αποχωρισμού

Ο Αρραβώνας της σιωπής