01 Δεκεμβρίου 2019

Η Δίψα







Δεν ξέρω καλή μου, δεν ξέρω, αλλάζω βαθιά
Περπατώ πλέον πάνω σε τριγμούς σταφυλιών
Νέοι κόσμοι μου αποκαλύπτονται διαρκώς
Κι άλλοι στο μισοσκόταδο ακόμα μου μισοκρύπτονται
Πως θέλεις να ξέρω κι από που να σου πω
Έχω την αίσθηση πως κάτι αφήνω διαρκώς, κάτι μακρύ
Σαν ανθρώπινο χέρι με ιστορία
Και πιάνομαι από κάτι άλλο με λιγότερη σάρκα.
Δεν ξέρω καλή μου, συγχωρέσέ με, χαράζω μια πορεία στο χάος
Είναι παράξενα εδώ, έχει μεθυστικά αρώματα, γκρεμνούς,
(Είπα γκρεμνούς και τί θυμήθηκα τώρα… την καρδιά σου),
Όμως κυρίως δεν ξέρω, δεν βαδίζω με κάποια γνωστή σιγουριά
Αλλά με μια άγνωστή μου βεβαιότητα
Είναι νωπή η πίστη εδώ, μαλακά τα τοιχώματά της τα ψηλαφίζω.
Δεν ξέρω, είμαι σε τόπο καινούργιο για μένα
Πέρασα βέβαια από εδώ βρέφος, μα ούτε μνήμη δεν κράτησα
Μόνο αισθήσεις, αισθήσεις που μου θυμίζουν·
Έρχονται παράξενα πράγματα στο μυαλό μου.
Δεν ξέρω καλή μου, μα δεν με πειράζει και τόσο, ίσως καθόλου
Να, σου ομολογώ πως μερικές φορές βλέπω τον Ιησού, σε ένα βάθος
Που δεν ξέρω αν είναι βάθος ή μάκρος, ή ύψος, η χαμήλωμα
Θα του έδινα πάντως – ό,τι κι αν είναι – την αίσθηση του απόμακρου
Να με καλεί, λέει: έλα σε Μένα.
Μακρινός Ιησούς μου, σαν έναν κόκκος άμμου στο σύμπαν
Σαν μια άχνη μέσα στα προδιαγεγραμμένα μου·
Δεν ξέρω καλή μου, όμως υπάρχει αγάπη μέσα μου σαν μαστίγιο
Να με μαστιγώνει
Κι άλλες φορές βλέπω πίσω από τον Ιησού ή μέσα από τον  Ιησού
Καταλαβαίνεις… προσπαθώ να διακρίνω, τα πίσω Του

Δεν ξέρω, είμαι σε ζώνη αποκάλυψης, αυτό μόνο ξέρω
Δεν υπάρχει γνωστικό πεδίο εδώ που βρίσκομαι
Δεν υπάρχει γνωσιακή βάση
Αρχίζει μόνο να διαφαίνεται μια δίψα για το καθαρό
Μάλλον δίψα για καθαρή καρδιά είναι, πως να το πω…
Απαλλαγμένη, ξέρεις εσύ…
Ναι, απαλλαγμένη, καλά το είπα, στοιχηματίζω όλοι θα με καταλάβουν

Σου είπα δεν ξέρω, όμως έχω αρχίζει να σχετίζομαι με τα πνεύματα των ανθρώπων, συναναστρέφομαι πια με τα πνεύματά τους
Πάρε παράδειγμα αυτό: προχθές, μια νεαρή, με κοίταζε καθισμένη σε ένα πεζούλι, άγνωστή μου μα με κοίταζε σαν να κοίταζε εμένα
Κι ένιωσα περίεργα, το πνεύμα της στοιχειωμένο, είχε τόσο σκόνη πάνω της, τόση καταχνιά,

Αλλάζουν όλα καλή μου, αλλάζουν, μου ομοιάζουν
Ο δρόμος στενεύει πολύ, οι ισορροπίες λεπταίνουν πια

Δε μου αρκεί καλή μου, αυτό σου λέω μόνο: δεν μου αρκεί. 
Υπάρχει μια δίψα για φως, Και η δίψα δυναμώνει…




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η Δίψα

Δεν ξέρω καλή μου, δεν ξέρω, αλλάζω βαθιά Περπατώ πλέον πάνω σε τριγμούς σταφυλιών Νέοι κόσμοι μου αποκαλύπτονται διαρ...